ΩΦΕΛΙΜΑ

ΓΕΡΟΝΤΕΣ

ΘΑΥΜΑΤΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Πως θα κριθουν οι απιστοι και πως οι ολιγοπιστοι και αμελεις κατά τη Δευτερα Παρουσια;

12:00:00 π.μ.


Ο απόστολος Παύλος, αναφερόμενος στη δίκαιη κρίση του Θεού, λέει ότι διαφορετικά θα κρίνει ο Θεός τους Ιουδαίους που γνώριζαν τον Μωσαϊκό Νόμο και διαφορετικά τους ειδωλολάτρες που τον αγνοούσαν:
«Όσοι γάρ ανόμως ή­μαρ­τον, ανόμως και απο­λούνται· και όσοι εν νόμω ήμα­ρτον, διά νόμου κριθήσονται»· δηλαδή, όσοι αμάρτησαν χωρίς να έχουν λάβει γραπτό νόμο, αυτοί θα καταδικασθούν σε απώλεια χωρίς να έχουν κατήγορο το νόμο αυτό. Όσοι όμως αμάρ­τη­σαν, ενώ είχαν λάβει γραπτό νόμο, αυτοί θα κριθούν με βάση το νόμο αυτό.
Οι Ισραηλίτες ήταν ο εκλεκτός λαός του Θεού. Τους διάλεξε μέσα από όλα τα έθνη και τους εμπιστεύ­θηκε το Νόμο Του. Δυστυχώς όμως δεν ανταποκρίθηκαν στην τιμή που τους έκανε ο Θεός. Αλ­λοίωσαν το πνεύμα του Νόμου, φόνευσαν τους Προ­φήτες και σταύρωσαν τον Μεσσία Χριστό, ο ο­­­ποίος είχε αποκαλύψει τόσες αλήθειες και είχε κάνει άπειρα ευεργετικά θαύματα. Γι’ αυτό και ο άγιος Απόστολος ­επισημαίνει ότι θα κριθούν πιό αυστηρά από τους ειδωλολάτρες· θα εξετασθούν με περισσότερη ακρίβεια.
Κι εμείς οι χριστιανοί, που δεχθήκαμε τον λόγο του Ευαγγελίου και μέσα στην Εκκλησία βιώνουμε διαρκώς θαύματα, ας γνωρίζουμε ότι οι δωρεές αυτές του Θεού μας χρεώνουν με μεγαλύτερη ευθύνη. Διότι, όπως μας βεβαιώνει ο ίδιος ο Κύριος, «ο γνούς το θέλημα του κυρίου εαυτού και μη ετοιμάσας μηδέ ποιήσας πρός το θέλημα αυτού, δαρήσεται πολλάς» (Λουκ. ιβ΄ 47). Δηλαδή, εκείνος ο δούλος που γνώρισε το θέλημα του κυρίου του και δεν ετοίμασε ούτε έκανε αυτό που θέλει ο κύριός του, θα δεχθεί πολλές μαστιγώσεις και θα τι­μω­ρηθεί αυστηρά, διότι συνειδητά παρέβη το θέλημα του κυρίου του.
Ο νόμος της συνειδήσεως

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/

Μέ ποιόν νόμο όμως θα κριθούν οι άν­θρωποι εκείνοι που δεν έχουν γνωρίσει το Νόμο και το Ευαγγέλιο του Θεού; Με το νόμο της συνειδήσεως, μας α­­­παντά ο θεόπνευστος Απόστολος. Διότι ακόμα και οι ειδωλολάτρες έχουν το Νόμο του Θεού «γραπτόν εν ταίς καρδίαις αυτών, συμ­μαρ­τυρούσης αυτών της συνειδήσεως»· έχουν τον θείο Νόμο αποτυπωμένο στην καρδιά τους κι αυτό αποδεικνύεται από το ότι η συνείδησή τους τους δίνει μαρτυρία για κάθε πρά­­ξη τους, αν είναι καλή ή κακή.
Πράγματι, η συνείδηση είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των ανθρώπων. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην άκουσε ποτέ στο βάθος της ψυχής του μιά φωνή να τον επιδοκιμάζει ή να τον αποδοκιμάζει για τις επιλογές του. Η συνείδηση είναι η φωνή του Θεού μέσα μας, ο έμφυτος διδάσκαλος της αρετής. Είναι η άγκυρα, που ο κυβερνήτης Θεός έβαλε στο πλοίο της ζωής μας για να μας συγκρατεί, ώστε, όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, να μην καταποντισθούμε στο βυθό της αμαρτίας (P.G. 48, 1013).
Ωστόσο δεν μπορούμε να επανα-παυ­όμαστε στη συνείδηση που έχουμε προσωπικά διαμορφώσει. Οφείλουμε να καλλιεργούμε τη συνείδησή μας και να τη φωτίζουμε με τον λόγο του Θεού. Διότι όσο περισσότερο φώς της δίνουμε, τόσο καλύτερα θα μας πληροφορεί. Αν σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο ανάψεις ένα σπίρτο, μόλις που μπορείς να διακρίνεις κάποια μεγάλα αντικείμενα. Αν όμως ανάψεις τη λάμπα, βλέπεις πολύ καλύτερα· κι αν ανοίξεις τα παράθυρα στον ήλιο, βλέπεις και τους κόκκους της σκόνης. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τη συν­είδηση: Όσο ­περισσότερο ­φωτίζεται από το αληθινό Φώς, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τόσο καλύτερα θα λειτουργεί.

Η ημέρα της Κρίσεως
Είναι πολύ σημαντικό να ­φέρνουμε συχνά στο νού μας τη μεγάλη αλήθεια ότι θα έρθει κάποτε η ώρα της Κρίσεως για τον καθένα από μάς. Ο απόστολος Παύλος μας το υπενθυμίζει στο σημερινό ανάγνωσμα. Λέει ότι θα έρθει ημέρα, «ότε κρινεί ο Θε­ός τα κρυπτά των αν­θρώπων κατά το ευαγγέλι­όν μου διά Ιησού Χριστού»· δηλαδή, την ημέρα εκείνη θα κρίνει ο Θεός τις απόκρυφες πράξεις των ανθρώπων σύμφωνα με το Ευαγγέλιο που κηρύσσω. Και θα τις κρίνει διαμέσου του Ιησού Χριστού ως υπέρτατου Κριτή.
Στό Σύμβολο της Πίστεως ομολογού­με τον Κύριο Ιησού Χριστό «καί πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς». Πράγματι, θα έλθει ο Χριστός και θα καθίσει «επί θρόνου δόξης» για να κρίνει, να δικάσει τον κόσμο. Και θα έρθει ξαφνικά, σαν την αστραπή που βγαίνει στην ανατολή και φαίνεται στη δύση (Ματθ. κδ΄ 27). Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίζει τον ακριβή ­χρόνο της ελεύσεώς Του. Όλοι μας όμως έχουμε χρέος να ζούμε «εν ειρήνη και μετανοία» και να ζητούμε το έλεος του Θεού, για να έχουμε «καλήν απολογίαν επί του φοβερού βήματος του Χριστού».

Η Πιστη στον Τριαδικο Θεο ειναι το θεμελιο της Σωτηριας μας

7:30:00 μ.μ.


Νικόλαος Γεωργαντώνης
θεολόγος
Προχτές ἑορτάσαμε τή μνήμη πάντων των Ὁσίων Πατέρων τῶν ἐν τῷ Ἁγίω Ὄρει τοῦ Ἄθω λαμψάντων. Πατέρες πού ἀσκήθηκαν σκληρά γιά νά περάσουν τά τρία στάδια: τῆς καθάρσεως, τῆς φωτίσεως καί τελικά, τῆς θεώσεως. Δυστυχῶς αὐτό τό φαινόμενο ἔχει ἐξασθενήσει στόν κόσμο, μέ ἄπειρα παραδείγματα στόν κλῆρο καί τόν λαό. Ἐνῶ ἔχουμε ἀμέτρητα παραδείγματα ἁγίων, παραμένουμε τυφλοί στό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας.
Συγκεκριμένα γιά τά προβλήματα πού βλέπουμε στόν Κλῆρο, γράφει ὁ Ἄγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ὅτι καλό εἶναι οἱ Ἐπίσκοποι νά ἔχουν περάσει πρῶτα τόν μοναχικό βίο. Λέει, «Συνήθεια βεβαίως ἦτον αὔτη, ἤ μᾶλλον εἰπεῖν, νόμος ἁγιώτατος, νόμος δικαιώτατος καί νόμος κοινωφελής. Ἁγιώτατος· διότι ἐκεῖνοι διά τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, καί τοῦ μοναδικοῦ πολιτεύματος, πρῶτον ἐκαθαρίζοντο, καί τότε ἤρχιζον νά καθαρίζωσι τούς ἄλλους· πρῶτον ἐφωτίζοντο, καί ὕστερον ἐφώτιζον· πρῶτον ἐτελειοῦντο, καί ὕστερον ἐτελείουν· καί συντόμως εἰπεῖν, πρῶτον ἡγιάζοντο καί ὕστερον ἡγίαζον»[1].  Εἶναι φοβερό αὐτό πού μᾶς λέει ὁ Ἅγιος. Εἶναι κάτι πού ὑπάρχει σέ ὅλη τήν Πατερική γραμματεία. Βλέπουμε πολλά προβλήματα μέσα στόν κλῆρο πού πηγάζουν ἀπό τήν ἔλλειψη τῶν ἀνωτέρω κριτηρίων, κάτι πού τελικά σκανδαλίζει τούς πιστούς. Γι’ αὐτό κανονικά θά ἔπρεπε ὅσοι θέλουν νά εἰσέλθουν στήν τάξη τοῦ Κλήρου, νά ἔχουν περάσει τό στάδιο τῆς Καθάρσεως ἤ τουλάχιστον νά παλεύουν νά τήν ἀποκτήσουν. Ὅλοι γνωρίζουμε σέ ποιά ἐποχή ζοῦμε, ἀλλά δέν μποροῦμε νά τό χρησιμοποιοῦμε αὐτό ὡς δικαιολογία. Λέει λίγο παρακάτω ὁ Ἄγ. Νικόδημος, «Ὅτι τό πάλαι οἱ Ἀρχιερεῖς, δέν ἐγίνοντο αὐτόκλητοι, ἀλλά, ἤ Θεοκλητοί, ἤ Δημοκλητοί»[2]. Δηλαδή ὑπάρχουν σαφῆ κριτήρια στό ποιός μπορεῖ νά ἱερωθεῖ καί ὄχι μόνο νά εἶναι «καλό παιδί»!!! Ὑπάρχουν καί τά λεγόμενα «κωλύματα» πού πρέπει νά προσέχει ὁ ὑποψήφιος μαζί καί μέ τήν σύζυγό του (ἐάν θά εἶναι ἔγγαμος). Ὁ ἱερέας «δανείζει» τόν ἑαυτό του καί γίνεται ἀγωγός της Θείας Χάριτος!!! Ἄρα, καταλαβαίνουμε γιατί πρέπει νά εἶναι σωματικά καί ψυχικά καθαρός αὐτός ἀλλά καί ἡ σύζυγος τούς ἐπειδή μέ τό μυστήριο τοῦ γάμου, «εἰς σάρκα μίαν» ἑνώνονται!
Αὐτό τό πρόβλημα ὅμως ξεκινᾶ ἀπό ἕνα ἄλλο, βαθύτερο πρόβλημα πού ὑπάρχει ἐδῶ καί δεκαετίες στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. Παρατηρεῖται σήμερα ἡ γενική ἄποψη ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι «Θρησκεία τῆς Ἀγάπης, τῆς Εἰρήνης κ.α.». Αὐτό εἶναι ἕνα μεγάλο λάθος! Καταρχᾶς, ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική Πίστη μας δέν εἶναι θρησκεία, δηλαδή ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ἀλλά ἀποκάλυψη ἀπό τόν Θεό, τρόπος ζωῆς. Καταχρηστικά μπορεῖ νά τήν ὀνομάζουμε ἔτσι γιά τήν καλύτερη κατανόηση τοῦ κόσμου, ἀλλά καλό εἶναι νά γνωρίζουμε τό ὀρθό.

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
Ὅταν ὁ Ἰησοῦς Χριστός λέει, «Μή νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπί τήν γήν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλά μάχαιραν.»[3]  Εἶναι βαρύς ὁ λόγος, ἀλλά δέν ἐν-νοεῖ νά τούς μισεῖς ὅλους. Ἄν ἀγαπᾶς πραγματικά τόν Χριστό μέ ὅλη σου τήν καρ-διά, τότε θά μπορέσεις νά ἀγαπήσεις καί τόν πλησίον σου. Αὐτή ἡ «ἀγάπη» πού χρησιμοποιοῦμε παντοῦ εἶναι μία, ψευτική, ἐπιφανειακή ἀγάπη. Ἡ συμπεριφορά ἑνός πραγματικοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι «ἀμυντο-ἐπιθετική». Δηλαδή, νά μένουμε σ’ αὐτά που πιστεύει ἡ Ἐκκλησία, ἀλλά ὅταν κινδυνεύει νά ἀλλοιωθεῖ ἡ πίστη μας, νά ὑπερασπιζόμαστε καί ὄχι νά βγαίνουμε στήν ἐπίθεση γιά νά ἐξουδετερώσουμε ὅποιον μας τήν ἀπειλεῖ. Θά πορευόμαστε μέ πίστη καί ἄσκηση γιά νά δυναμώσουμε τή πίστη μας καί ἔτσι θά ἀποκτήσουμε πραγματική ἀγάπη, μαζί μέ ἄλλα χαρίσματα. Ἀκριβῶς γιά αὐτόν τόν λόγο ἡ Ἐκκλησία κατηγορεῖ τήν ἁμαρτία καί ὄχι τό πρόσωπο πού τήν κάνει, τόν ἁμαρτωλό. Δέν πρέπει νά πηγαίνουμε στά ἄκρα, στόν Ζηλωτισμό ἤ στόν Οἰκουμενισμό, ἀλλά νά ἐπιλέγουμε τή βασιλική ὁδό τῆς Ἐκκλησίας.
Νά γνωρίζουμε ὅτι ὅλοι μας εἴμαστε δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν εἴμαστε ὅλοι παιδιά τοῦ Θεοῦ! Εἶναι ὅπως λέγεται ἀπό τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη, «ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ»[4], δηλαδή, μόνο αὐτοί ποῦ θά πιστέψουν πραγματικά στόν Χριστό καί συμμετέχουν στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μποροῦν νά ὀνομαστοῦν «παιδιά τοῦ Θεοῦ» καί νά ζοῦν μέσα στό μυστηριακό καί ἀγωνιστικό πλαίσιο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου γινόμαστε ἐν Ἁγίω Πνεύματι ἀδελφοί του Χριστοῦ καί κατά Χάριν υἱοί τοῦ Πατρός. Ἀκριβῶς γιά αὐτόν τόν λόγο καί τό Ἅγιο Πνεῦμα ὀνομάζεται πνεῦμα υἱοθεσίας.
Ἡ ἀγάπη ὅταν δέν πηγάζει ἀπό τόν Τριαδικό Θεό εἶναι κενή καί ψεύτικη. Μόνο πιστεύοντας καί ἀγαπῶντας πραγματικά τόν Θεό μποροῦμε νά ἔχουμε πραγματική εἰρήνη καί ἀγάπη πρός τούς συνανθρώπους μας τό ὁποῖο θά φανερώνεταί καί σέ ὅτι ἄλλο κάνουμε στή ζωή μας. 

 


[1] ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, «Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιον», σελ. 31
[2] ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, «Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιον», σελ. 33
[3] Ματθ. 10, 34
[4] Ιω. 1, 12

Εαν δεν βρεις τον Χριστο σε αυτην την ζωη, δεν θα Τον βρεις ουτε στην αλλη.

12:00:00 π.μ.


Προσπαθούμε κάθε στιγμή για το μέλλον μας. Αγωνιούμε για την στιγμή που θα ζήσουμε. Χτίζουμε σπίτια, εργαζόμαστε, αποθηκεύουμε πράγματα, μεριμνούμε τόσο προσεκτικά για το μέλλον μας. Μιλούμε για τον Θεό και Τον θέλουμε Αρωγό για το μέλλον μας. Θέλουμε έναν Θεό που θα γεμίσει τις τσέπες μας, τις αποθήκες τροφίμων του σπιτιού μας, που θα εξασφαλίσει το αύριο των παιδιών μας. Και όλο ζητάμε. Και δεν χαιρόμαστε την στιγμή που ζούμε που περνά στο παρελθόν μας. Φθάνει πια τόσα θελήματα. Φθάνει πια τόση κρίση και άγχος.
Όποιος θέλει μπορεί να ζήσει το τώρα, το σήμερα, τον Ίδιο τον Θεό και να χαρεί, να ειρηνεύσει και να μην ανησυχεί για το αύριο. Να εργάζεται πιο ήρεμα, να ζει πιο όμορφα και ειρηνικά. Να ψάχνει για δουλειά με εμπιστοσύνη στον Θεό και με χαρά. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην την χαίρεσαι και να μην ποθείς να την ζήσεις. Και ο Χριστός είναι Ζωή, Χαρά, Ελπίδα που από αυτή την στιγμή που σου μιλάω μπορείς να γευτείς. Αρκεί να ζήσεις Μυστηριακή ζωή, μέσα και έξω από την Εκκλησία Του. Αρκεί να προσευχηθείς περισσότερο από ότι σκέφτεσαι, λογαριάζεις και αγωνιάς και μιλάς και γράφεις. Ζήσε τον Χριστό περισσότερο από τις ανάγκες σου!
https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
Δεν χρειάζονται τύποι και κανόνες και πιέσεις και στερήσεις. Χρειάζεται αγάπη για τον Θεό και τους ανθρώπους, αγάπη για τον εαυτό σου και πόθο ο Χριστός να σε ελευθερώσει από τα πάθη σου και τους λογισμούς τους. Την Ελευθερία σου θέλεις, πως μπορείς να μην την αναζητάς ή να αγωνίζεσαι κατσουφιασμένος; Γονάτισε τώρα! Και σταμάτα τον κόσμο να τρέχει γύρω σου και εσύ μαζί του! Ζήσε έξω από την τυπολατρία και τα κοινωνικά πρότυπα. Ζήσε με την ψυχή σου τον Χριστό που σε αναπαύει και Τον γνωρίζει. Ζήσε ακατάπαυστα το Γλυκό Του Όνομα στα χείλη και στην καρδιά σου, ότι κάνεις. Μάθε να ζεις σαν αιώνιος που είσαι, με την συνείδησή σου ταπεινή και καθαρή. Πήγαινε όσες φορές χρειαστεί στον πνευματικό σου. Και ζήσε την στιγμή σαν να ήταν η τελευταία σου. Πες καλημέρα, σε αγαπώ, σε συγχωρώ, συγχώραμε και χαίρε... Εργάσου με Χαρά. Τόλμησε ακόμη και εσύ που λες τόσα στους άλλους και δεν το πράττεις.
Πράξη θέλει η ζωή, είναι πρόβα Ζωής αυτή η στιγμή, για σένα και όχι μόνο για τους άλλους! Η ζωή δεν είναι μελλοντικά σχέδια και όνειρα απλησίαστα. Η ζωή είναι ονειρικές στιγμές κοντά στον Θεό, με δάκρυα μετανοίας και δευτερόλεπτα μελλοντικά Αιώνια! Αν μάθεις να ζεις, τότε θα μάθουν και οι άλλοι από εσένα, από τις πράξεις σου, από το χαμόγελό σου και την σιωπή σου! Ο Κύριος γνωρίζεται με την προσευχή, την μετάνοια και τις πράξεις! Τόλμησε! Μόλις πέρασαν κάποια λεπτά πολύτιμα για εσένα και για εμένα.

Πρ. Θεοδωρος Ζησης: Θα αναπαυθουν οι συνειδησεις των Ορθοδοξων αν καταδικασθει η ψευτοσυνοδος της Κρητης

7:30:00 μ.μ.

  1. Ὁλόκληρη ἡ «Σύνοδος» εἶναι ἕνα ἀτόπημα
Συμπληρώθηκε ἤδη ἕνα ἔτος ἀπὸ τὴν σύγκληση καὶ λειτουργία τῆς λεγομένης «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου», ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Κρήτη τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016. Ὅμως ὁ σάλος καὶ ἡ ἀναστάτωση ποὺ προκάλεσε στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἐξακολουθοῦν νὰ ὑφίστανται καὶ νὰ αὐξάνουν, παρὰ τὶς προσπάθειες ποὺ καταβάλλουν οἱ ὀργανωτὲς καὶ οἱ ὑποστηρικτές της νὰ τὴν ἐπιβάλουν μὲ διωγμοὺς καὶ ἄσκηση βίας.

Ἡ ἀλήθεια ἐπιβάλλεται καὶ γίνεται δεκτὴ ἀπὸ μόνη της· τὸ ψεῦδος χρειάζεται μεθοδεύσεις, σχεδιασμούς, πονηρίες, ἐνίοτε καὶ διωγμούς, γιὰ νὰ γίνει ἀποδεκτό, χωρὶς πάντοτε νὰ τὰ καταφέρνει. Ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτῆς τῆς συνόδου ὡς ψευδοσυνόδου ἀπὸ πολλοὺς εἶναι ἀληθέστατος. Δὲν ἔχει τίποτε ποὺ νὰ τὴν συνδέει μὲ τὶς ἀληθινὲς συνόδους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· εἶναι μία μεταλλαγμένη, ἀλλοτριωμένη σύνοδος, ξένη παντελῶς πρὸς τὴν συνοδική μας παράδοση, δὲν ἀποτελεῖ συνέχεια τῶν προηγουμένων συνόδων, ὅπως θὰ ἔπρεπε. Ἀντίθετα διακόπτει αὐτὴν τὴν ἑνότητα καὶ συνέχεια, ἔχει πλῆθος κανονικῶν καὶ θεολογικῶν ἀτοπημάτων, εἶναι ὁλόκληρη ἕνα ἀτόπημα, ἐκτὸς τοῦ εὐλογημένου καὶ ἁγιασμένου τόπου τῆς ὀρθοδόξου ἱεροκανονικῆς παραδόσεως καὶ τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων. Γι᾽ αὐτό, τὸ μόνο ποὺ τῆς ἀξίζει εἶναι νὰ ἀπορριφθεῖ καὶ νὰ καταδικασθεῖ.
  1. Ὀρθόδοξες ἀντιστάσεις
Προσπάθησαν πολλοὶ νὰ ἀποτρέψουν τὴν σύγκλησή της, διότι ἀπὸ τὴν προσυνοδικὴ διαδικασία τῆς προετοιμασίας της, καὶ ὡς πρὸς τὸ τυπικὸ μέρος τῆςσυγκλήσεως καὶ λειτουργίας της καὶ ὡς πρὸς τὸ οὐσιαστικὸ τῆς θεματολογίας, ἦσαν ἐμφανεῖς οἱ ἀποκλίσεις ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη συνοδικὴ παράδοση. Μεταξὺ αὐτῶν μεγάλες ἅγιες καὶ ὁσιακὲς μορφὲς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὁ ὅσιος Ἁγιορείτης Γέροντας Δανιὴλ Κατουνακιώτης, ὁ ὅσιος Γέροντας τῆς Λογγοβάρδας Φιλόθεος Ζερβάκος, ὁ ὅσιος ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ὁ ὅσιος Γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος. Στὴν νεώτερη φάση τῆς ξαφνικῆς ἐπιτάχυνσης μὲ τὴν δῆθεν βελτίωση καὶ διόρθωση τῶν προσυνοδικῶν κειμένων ἀντέδρασαν πολλὲς τοπικὲς ἐκκλησίες μὲ συνοδικὲς ἀποφάσεις. Τέσσαρες μάλιστα ἀπὸ αὐτὲς ἀρνήθηκαν νὰ λάβουν μέρος στὴν λειτουργία της, δηλαδὴ οἱ ἐκκλη-σίες Ἀντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας. Ἐδήλωσαν μάλιστα μετὰ τὸ πέρας τῶν ἐργασιῶν της ὅτι δὲν δεσμεύονται ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις της. Καὶ μόνο τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀκυρώνει καὶ ἀχρηστεύει τήν «σύνοδο», ὄχι μόνο γιατὶ αὐτὲς οἱ τέσσαρες ἐκκλησίες ἐκπροσωποῦν περισσότερους ἀπὸ τοὺς μισοὺς Ὀρθοδόξους πιστούς, καὶ ἑπομένως ἡ «σύνοδος» ἦταν μειωμένης ἀντιπροσωπευτικότητος, ἀλλὰ και διότι ἡ «σύνοδος» στερεῖται ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῶν Ὀρθοδόξων Μεγάλων Συνόδων, νὰ εἶναι δηλαδὴ παρόντες οἱ προκαθήμενοι ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν ἤ προσωπικῶς ἤ μὲ ἀντιπροσώπους, νὰ ὑπογράφουν ὅλοι τὶς ἀποφάσεις της, ἤ νὰ δηλώνουν διὰ γραμμάτων δημοσίως ὅτι δέχονται τὶς ἀποφάσεις, ὅπως ἐξηγεῖ ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης σὲ ἐκτενῆ ὑποσημείωση στὸ «Πηδάλιο» καὶ στὰ «Προλεγόμενα» γιὰ τὴν Α´Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
Ἀρκετοὶ ἀρχιερεῖς ἐπίσης, τὸ Ἅγιον Ὄρος, πολλοὶ κληρικοὶ καὶ μοναχοί, πανεπιστημιακοὶ διδάσκαλοι, ἔγκριτοι  θεολόγοι καὶ δημοσιογράφοι, ἐπεσήμαναν τοὺς κινδύνους πρὶν ἀπὸ τὴν σύγκληση τῆς «συνόδου»μὲ κορυφαία ἐκδήλωση τὴν Θεολογικὴ – Ἐπιστημονικὴ Ἡμερίδα ποὺ ὀργανώθη-κε στὸν Πειραιᾶ στὶς 23 Μαρτίου τοῦ περασμένου ἔτους (2016) ἀπὸ τὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως, Γλυφάδας, Κυθήρων, Πειραιῶς καὶ ἀπὸ τήν «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», μὲ θέμα: «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Μεγάλη προετοιμασία χωρὶς προσδοκίες». Μέλη μάλιστα τῆς «Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τῶν τοπικῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν, ἐπισκεφθήκαμε καὶ ἄλλες ὀρθόδοξες χῶρες, ὅπως τὴν Ρουμανία, Βουλγαρία, Γεωργία καὶ τὴν ἀνεξάρτητη Μολδαβία, γιὰ νὰ συμπροβληματισθοῦμε καὶ νὰ συζητήσουμε γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς μεγάλης αὐτῆς προκλήσεως τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης.
  1. Ὁ στρουθοκαμηλισμὸς τοῦ ἐφησυχασμοῦ
Δυστυχῶς ὅλες αὐτὲς καὶ πολλὲς ἄλλες ἀντιδράσεις δὲν κατόρθωσαν νὰ ἀποτρέψουν τὴν σύγκληση τῆς «συνόδου», ἡ ὁποία πλέον ἀποτελεῖ μίαπραγματικότητα, ἕνα γεγονὸς ἱστορικό, ποὺ καταγράφτηκε στὶς δέλτους τῆς ἱστορίας. Δὲν μποροῦμε στρουθοκαμηλίζοντες νὰ τὸ ἀγνοήσουμε καὶ νὰ ἰσχυριζόμαστε ὅτι ἡ «σύνοδος» τοῦ Κολυμπαρίου «ἀπέθανε καὶ ἐτάφη». Μποροῦμε ὅμως ὁμολογητικὰ καὶ ἀγωνιστικὰ νὰ τὸ ἀπορρίψουμε καὶ νὰ τὸ καταδικάσουμε, ὥστε νὰ προετοιμάσουμε καὶ μία συνοδικὴ πανορθόδοξη καταδίκη τῆς «συνόδου». Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ συνῆλθαν καὶ ἀποφάσισαν κάποιες ψευδοσύνοδοι νὰ προωθήσουν καὶ νὰ ἐπιβάλουν διάφορες πλάνες καὶ αἱρέσεις, μερικὲς μάλιστα καὶ ὡς οἰκουμενικές. Τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ προωθεῖ καὶ ἐπιβάλλει τώρα μὲ τὶς ἀποφάσεις της ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, καὶ εἶναι βέβαιο πὼς καὶ αὐτὴ θὰ ἀπορριφθεῖ ἀπὸ τὴν συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ὅση μανία καὶ ἐκδικητικότητα καὶ ἂν ἐπιδεικνύουν οἱ ὀργανωτὲς καὶ οἱ ὑποστηρικτές της ἐναντίον αὐτῶν ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὶς ἀλήθειες τῆς Πίστεως, καὶ ὅση δειλία ἤ ἄλλες σκοπιμότητες καθοδηγοῦν τοὺς ἐφησυχάζοντες.
Ἔχει πάντως ὀρθὰ λεχθῆ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ ὅτι μία αἵρεση καὶ μία αἱρετικὴ σύνοδος δὲν πολεμοῦνται μὲ τὸν ἐφησυχασμὸ καὶ τὴν ἀδιαφορία, οὔτε πεθαίνουν ἀπὸ μόνες τους. Ἀποτελοῦν νοσογόνους παράγοντες, μολυσματικὲς ἀσθένειες, ποὺ μεταδίδουν τὸν ἰὸ καὶ τὸ δηλητήριο τῆς αἱρέσεως στοὺς ἀνυπεράσπιστους πιστούς, καὶ πρέπει θεραπευτικὰ ἡ Ἐκκλησία νὰ ἐμποδίσει τὴν ἐξάπλωσή τους, μὲ τὴν φανέρωση, συνοδικά, τοῦ κινδύνου ποὺ περικλείουν καὶ μὲ τὴν συνοδικὴ καταδίκη τους. Ὅταν κάποιος συνομιλητὴς τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ εἶπε ὅτι οἱ αἱρετικὲς μονοθελητικὲς ἀποφάσεις δὲν ἰσχύουν πλέον, γιατὶ δὲν προβάλλονται, ἀποσιωπῶνται, ὅπως τώρα κάποιοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ «σύνοδος ἀπέθανε καὶ ἐτάφη», ἐκεῖνος ἀπήντησε ὅτι αὐτὸ δὲν φθάνει, διότι παραμένουν νοερὰ μέσα στὶς ψυχές. Πρέπει νὰ ἀπορριφθοῦν συνοδικά, καὶ νὰ γίνουν δεκτὰ τὰ εὐσεβῆ δόγματα καὶ οἱ ἱεροὶ κανόνες, ὥστε νὰ πέσει τὸ μεσότοιχο ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὴν αἵρεση[1]. Πολὺ περισσότερο αὐτὸ πρέπει νὰ γίνει τώρα, ποὺ οἱ ἀποφάσεις τῆς Κρήτης προβάλλονται καὶ κηρύσσονται μὲ ἔπαρση, καύχηση καὶ ἐπιμονή.
  1. Ἑκατοντάδες ἄρθρων καὶ μελετῶν ἐναντίον τῆς «Συνόδου».
Δὲν εἶναι βέβαια δυνατὸν στὰ πλαίσια ἑνὸς μικροῦ ἐπετειακοῦ ἄρθρου νὰ παρουσιάσουμε ἀναλυτικὰ καὶ σὲ ἔκταση τὰ κανονικὰ καὶ θεολογικὰ ἀτοπήματατῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης. Αὐτὰ ἔχουν παρουσιασθῆ καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν «σύνοδο» καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὴν μὲ ἑκατοντάδες ἄρθρων καὶ μελετῶν στὸν ἠλεκτρονικὸ καὶ ἔντυπο τύπο. Μνημονεύουμε τὰ δύο τομίδια τῶν Πρακτικῶν τῆς «Θεολογικῆς – Ἐπιστημονικῆς Ἡμερίδος» τοῦ Πειραιᾶ, ποὺ ἐκυκλοφορήθησαν σὲ δύο συνεχόμενα τεύχη – φύλλα τῆς μηνιαίας ἐφημερίδας «Στύλος Ὀρθοδοξίας»· τὰ δύο μνημειώδη διπλᾶ τεύχη (350 σελίδων τὸ καθένα) τοῦ περιοδικοῦ «Θεοδρομία»τοῦ ἔτους 2016, ὅπου στὸ μὲν πρῶτο (Ἰανουάριος – Ἰούνιος 2016) καὶ μὲ ἐξώφυλλο τὴν ἀπεικόνιση τῶν τριῶν ὁσιακῶν μορφῶν, τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, τοῦ Ἁγιορείτου Γέροντος Δανιὴλ Κατουνακιώτη καὶ τοῦ Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου ἔχομε ἀποθησαυρίσει ὅσα κριτικὰ καὶ ἀρνητικὰ ἐγράφησαν πρὶν ἀπὸ τὴν «σύνοδο», στὸ δὲ δεύτερο τεῦχος (Ἰούλιος – Δεκέμβριος 2016) καὶ μὲ ἐξώφυλλο τὴν φράση «Οὔτε Ἁγία, οὔτε Μεγάλη, οὔτε Σύνοδος», συγκεντρώσαμε ὅσα ἐλεγκτικὰ καὶ κριτικὰ ἐγράφησαν μετὰ ἀπὸ αὐτὴν ἀπὸ τοπικὲς ἐκκλησίες, ἀρχιερεῖς, λοιποὺς κληρικούς, μοναχούς, πανεπιστημιακοὺς καθηγητὰς καὶ ἔγκριτους θεολόγους καὶ δημοσιογράφους. Μόνα τους τὰ δύο αὐτὰ τεύχη ἀποτελοῦν μνημειώδη ἔκδοση – συλλογή, ἰσάξια πολλῶν συνεδρίων καὶ ἡμερίδων, ἀφοῦ συνέλεξαν τὶς σχετικὲς γνῶμες κορυφαίων ἱεραρχῶν καὶ θεολόγων. Ἂς προσθέσουμε καὶ τὰ δύο ἰδικά μας ἔργα, ἕνα πρὸ τῆς «συνόδου» μὲ τίτλο «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε;», καὶ ἕνα μετὰ ἀπὸ τὴν «σύνοδο», ποὺ πρὶν ἀπὸ λίγο ἐκυκλοφορήθη, μὲ τίτλο: «Μετὰ τὴν “Σύνοδο” τῆς Κρήτης. Ἡ διακοπὴ μνημοσύνου καὶ ἡ δικαστική μου δίωξη».
  1. Τὰ κανονικὰ καὶ θεολογικὰ ἀτοπήματα
Ἂς ἔλθουμε ὅμως σύντομα νὰ δοῦμε τὰ κανονικὰ καὶ θεολογικὰ ἀτοπή-ματα τῆς «Συνόδου», ἡ ὁποία ὁλόκληρη, ὅπως εἴπαμε, ἀποτελεῖ ἕνα ἀτό-πημα. Γιὰὅσους δὲν εἶναι ἐξοικειωμένοι μὲ τὴν θεολογικὴ ὁρολογία σημειώ-νουμε ὅτι μὲ τὸν ὅρο «κανονικὰ ἀτοπήματα» ἐννοοῦμε κυρίως τὶς παραβά-σεις τῶν Κανόνωντῆς Ἐκκλησίας, τῶν Ἱερῶν δηλαδὴ Κανόνων, ὡς πρὸς τὸ τυπικὸ μέρος τῆς διαδικασίας γιὰ τὴν σύγκληση καὶ λειτουργία τῆς «Συνόδου», ἐνῶ μὲ τὸν ὅρο«θεολογικὰ ἀτοπήματα» ἐννοοῦμε τὶς παρεκκλί-σεις ἀπὸ τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, μολονότι ἡ διάκριση αὐτὴ δὲν εἶναι πάντοτε ἐμφανής, καὶ τὰκανονικὰ ἀτοπήματα εἶναι καὶ δογματικά, ὅπως καὶ τὸ ἀντίστροφο.
α) μετάλλαξη τῆς «Συνόδου» ἀπὸ Οἰκουμενικὴ σὲ ἁπλὴ πανορθόδοξη.
Τὸ πρῶτο κανονικὸ παράπτωμα ποὺ εἶναι συγχρόνως καὶ δογματικό, εἶναι ἡ μετάλλαξη, ἡ μεταβολὴ τῆς «Συνόδου»ξαφνικὰ ἀπὸ οἰκουμενικὴ σὲ ἁπλὴπανορθόδοξη σύνοδο, σὲ σύνοδο τῶν τοπικῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν, ποὺ δὲν ἀποτελοῦν δῆθεν τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ μέροςαὐτῆς, καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν μποροῦν μόνες τους νὰ συγκα-λέσουν οἰκουμενικὴ σύνοδο. Αὐτὴ ἡ πρωτοφανής, βλάσφημη, αἱρετικὴ ἐκ-κλησιολογικὴ ἐκτροπή, ποὺ θεωρεῖ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐλλι-πής, χωρὶς τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Δύσεως, χωρὶς τοὺς αἱρετικοὺς τῆς Δύ-σεως, δὲν ἀποτολμήθηκε νὰ παρουσιασθεῖ καθ᾽ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς προε-τοιμασίας τῆς «Συνόδου». Ἐπὶ ἐνενήντα καὶ πλέον ἔτη, ἀπὸ τὸ 1923 καὶ μετά, ἡ Σύνοδος προετοιμαζόταν ὡς οἰκουμενικὴ καὶ ἐθεωρεῖτο ὡς οἰκου-μενική. Τὸ ἀποδείξαμε αὐτὸ μὲ ἄρθρα μας, ὅπου παραθέσαμε σχετικὲς γνῶμες ἱεραρχῶν καὶ θεολόγων ποὺ ἔπαιρναν μέρος στὴν προετοιμασία τῆς «Συνόδου». Καὶ ξαφνικὰ τὸ 2014 στὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλη-σίας τῆς Ἑλλάδος (8 Ὀκτωβρίου) ὁ μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, μόνιμος ἐπὶ ἔτη ἐκπρόσωπος στὶς προσυνοδικὲς Ἐπιτροπὲς καὶ Διασκέ-ψεις, εἶπε ὅτι ἡ «Σύνοδος» δὲν εἶναι οἰκουμενική, ἀλλὰ ἁπλῶς Ἁγία καὶ Μεγάλη.Ἀπὸ ἄγνοια ἤ ἀδιαφορία δὲν διαμαρτυρήθηκε κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἱεράρχες. Τὸν ἐκάλυψε μετὰ ἀπὸ ἕνα ἔτος ἀποκαλυπτικὰ καὶ προκλητικὰ ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Βαρθολομαῖος κατὰ τὴν ἐνημέρωση τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου στὶς 29 Αὐγούστου τοῦ 2015, ὅπου μεταξὺ ἄλλων εἶπε τὰ ἑξῆς βλάσφημα καὶ αἱρετικά: «Κατὰ τὴν ἐπιλογὴν τῆς ὀνομασίας τῆς Συνόδου ταύτης ὑπὸ τῆς Α´ Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως ἀπεφεύχθη συνειδητῶς ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτῆς ὡς Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διὰ τὸν λόγον ὅτι δὲν καλοῦνται ὡς μέλη αὐτῆς οἱ ἐκ τῆς Δύσεως Χριστιανοί, ὡς συνέβαινε πάντοτε ἐν τῇ ἀρχαίᾳ Ἐκκλησίᾳ κατὰ τὴν σύγκλησιν Οἰκουμενι-κῶν Συνόδων». Δὲν θὰ ἀνασκευάσουμε ἐδῶ ὡς ἀνακριβῆ τὰ λεγόμενα περὶ τῆς Α´ Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως ποὺ δὲν ἔλαβε ποτὲ τέ-τοια ἀπόφαση, οὔτε τὸ μέγεθος καὶ τὸ βάρος τῆς βλάσφημης ἐκκλησιολογικῆς ἐκτροπῆς. Τὸ ἐπράξαμε ἀναλυτικὰ σὲ σχετικὰ δημοσιεύματα. Θὰ ἀναφέρουμε, χωρὶς νὰ τοὺς ἀναπτύξουμε, τοὺς λόγους αὐτῆς τῆς μετάλλαξης καὶ τῆς μεταβολῆς. Ἐν πρώτοις, μία σύνοδος γιὰ νὰ θεωρηθεῖ ὡς Οἰκουμενική, πρέπει νὰ ἐπικυρώσει τὶς προηγηθεῖσες Οἰκουμενικές, δηλαδὴ τὶς δύο ἀντιπαπικὲς συνόδους τοῦ Ἁγίου Φωτίου (879-880) καὶ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ (1341, 1351), καὶ οἱ ἰδικοί μας φιλοπαπικοὶ ἡγέτες ἐπ᾽ οὐδενὶ ἤθελαν νὰ βρεθοῦν μπροστὰ σὲ τέτοιο ἐνδεχόμενο. Σὲ μία Οἰκουμε-νικὴ Σύνοδο ἔπρεπε ἐπίσης νὰ κληθοῦν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι, ἐνῶ τώρα ἐκλήθησαν ἐπιλεκτικὰ ὁρισμένοι, στὴν πλειονότητά τους οἰκουμενιστές. Ἂν ἐκαλοῦντο ὅλοι, θὰ εὑρίσκοντο κάποιοι, ἐν πάσῃ περιπτώσει περισσότεροι, ποὺ θὰ ἀντιδροῦσαν στὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα. Καὶ ὁ τρίτος σημαντικὸς λόγος εἶναι ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ καταστραφεῖ τὸ ἐκκλησιολογικὸ μοντέλο τῶν «ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν», ποὺ μὲ τόσους κόπους οἰκοδόμησαν Φανάρι καὶ Ρώμη. Πῶς θὰ συγκαλέσουμε Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, χωρὶς τὴν παρουσία τῆς «ἀδελφῆς Ἐκκλησίας» τῆς Ρώμης, γιὰ τὴν ὁποία δεχθήκαμε στὸ Balamand (1993) ὅτι ἔχει Χάρη, ἔγκυρα μυστήρια καὶ ἀποστολικὴ διαδοχή;[2]
β) Ἡ μεγάλη διάρκεια τῆς προετοιμασίας καὶ τὸ πλῆθος τῶν θεμάτων
Μοναδικὸ ἐπίσης φαινόμενο στὴν ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων Συνόδων εἶναι ἡ μεγάλη χρονικὴ διάρκεια ποὺ ἀπαιτήθηκε γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς «Συνόδου»,ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ μεγάλος ἀριθμὸς θεμάτων καὶ οἱ διαρκεῖς προσθαφαιρέσεις καὶ ἀλλαγὲς στὸν κατάλογο τῶν θεμάτων. Ὅπως μὲ πειστικότητα ἐξήγησε ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς οὐδέποτε καὶ οὐδεμία σύνοδος ἐξεύρισκε καὶ ἐπινοοῦσε τεχνητῶς τὰ θέματα γιὰ νὰ συνέλθει καὶ νὰ συνεδριάσει, καὶ οὐδέποτε ἡ Ἐκκλησία συγκρότησε ἐκ τῶν προτέρων προσυνοδικὲς Ἐπιτροπὲς καὶ Διασκέψεις, γιὰ νὰ συντάξουν αὐτὲς τὰ συν-οδικὰ κείμενα, καὶ νὰ ἔλθει ἁπλῶς ἡ σύνοδος νὰ τὰ ἐπικυρώσει· ὅλα αὐτὰ εἶναι ξένα πρὸς τὴν συνοδικὴ παράδοση. Ἀνέκυπτε στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλη-σίας ἕνα συγκεκριμένο πρόβλημα ἤ τὸ πολὺ δύο ἤ τρία προβλήματα ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση αἱρέσεων καὶ σχισμάτων ποὺ διασποῦσαν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ διέστρεφαν τὴν ὀρθὴ πίστη, θέτοντας σὲ κίνδυνο τὴν σωτηρία τῶν πιστῶν; Ἡ Ἐκκλησία ἀμέσως μὲ τὴν διαδικασία τοῦ ἐπείγον-τος συγκαλοῦσε σύνοδο γιὰ λόγους καθαρὰ σωτηριολογικούς[3]. Ἡ μακροχρόνια διαδικασία προετοιμασίας σημαίνει πὼς οἱ ὀργανωταὶ δὲν ἔβλεπαν ὅτι ὑπάρχει κάποιο σοβαρό, ἀνεπίδεκτο ἀναβολῆς θέμα, γιὰ νὰ τὸ ἐπιλύ-σουν συνοδικά, ποιμαντικὴ ἑπομένως ἀνεπάρκεια καὶ ἀνικανότητα, ἤ σκό-πιμη παραθεώρηση τῶν οὐσιαστικῶν προβλημάτων, γιὰ νὰ ἐπιτύχουν ἄλ-λους στόχους.
γ) Δὲν ἀσχολήθηκαν μὲ ἐπείγοντα σοβαρὰ προβλήματα
Πρέπει πράγματι νὰ λεχθεῖ ὅτι ὑπῆρχαν προβλήματα καὶ ὑπάρχουν ἀκόμη, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε ἀμέσως νὰ ἐπιλύσει ἡ Ἐκκλησία, γιὰ νὰ προλάβει διαιρέσεις καὶσχίσματα, καὶ ὄχι νὰ τὰ ὑποθάλπει καὶ νὰ τὰ ἐνισχύει, ὅπως συνέβη μὲ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση καὶ καὶ ὅπως συμβαίνει τώρα μὲ τὴν παναίρεση τοῦΟἰκουμενισμοῦ. Καὶ μόνο τὸ θέμα τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρύθμισης, ποὺ διασπᾶ μέχρι σήμερα τὴν λειτουργικὴ καὶ ἑορτολογικὴ ἑνότητα τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν καὶ δημιουργεῖ τοῦ κόσμου τὰ ποιμαντικὰ καὶ κοινωνικὰ προβλήματα στὴν οἰκογενειακὴ καὶ προσωπικὴ ζωὴ τῶν Ὀρθοδόξων, δικαιολογοῦσε τὴν σύγκληση Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ ἐπίλυσή του δὲν συμφωνοῦσε μὲ τὴν νεωτεριστικὴ καὶ οἰκουμενιστικὴ γραμμὴ τοῦ Φαναρίου καὶ ἄλλων τινῶν, διεγράφη τὴν τελευταία στι-γμὴ ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν πρὸς ἐξέταση θεμάτων. Καὶ τὸ μόνο θέμα ποὺ δὲν διεγράφη ἀπὸ τὴν ἀρχή, γιατὶ ἦταν ἡ κεντρικὴ γραμμὴ τῆς ψευδοσυνόδου, ἡ καρδιὰ καὶ ὁ στόχος της, ἦταν ἡ νομιμοποίηση τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς χειρότερης συγκρητιστικῆς αἵρεσης ὅλων τῶν αἰώνων. Περιμέναμε καὶ προσδοκούσαμε ὅλοι ὅτι τελικῶς θὰ πνεύσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης καὶ θὰ φωτίσει τοὺς συνοδικοὺς πατέρες νὰ καταδικάσουν τὴν φοβερὴ αὐτὴ αἵρεση· ἔπνευσε ὅμως ἄλλο πνεῦμα, καί, ἀντὶ νὰ τὴν καταδικάσουν, τὴν ἐνέκριναν, τὴν ἀποδέχθηκαν καὶ τὴν εἰσήγαγαν μέσα στὴ Ἐκκλησία, προσβάλλοντας καὶ τὴν μοναδικότητα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας καὶ τὴν ἀποκλειστικότητα τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ δόγματος περὶ τῆς μόνης Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ὅσους ξενίζει αὐτὸ ποὺ εἴπαμε ὅτι στὸ Κολυμπάρι ἔπνευσε ἄλλο πνεῦμα, ἂς κάνουν τὸν κόπο νὰ διαβάσουν τὸ ἄρθρο τοῦ πρωτοπρεσβυτέ-ρου Ἀναστασίου Γκοτσοπούλου, «Ὁ Οἰκουμενισμός, τὰ ἀκάθαρτα πνεύμα-τα καὶ ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης», ὅπου μαθαίνουμε ὅτι ὁ πνευματοφόρος καὶ χαριτωμένος Γέροντας π. Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης κατόπιν θερμῆς προσευ-χῆς δέχθηκε θεία ἀποκάλυψη, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία «ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει πνεῦμα πονηρίας καὶ κυριαρχεῖται ἀπὸ ἀκάθαρτα πνεύματα»[4]. Ἔγραψε δὲ σχετικὰ καὶ ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» ὅτι ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης «δὲν εἶναι ἁγία, διότι ὁρισμένα σημαντικὰ κείμενα τὰ ὁποῖα ἐνέκρινε εἶναι ἀντίθετα πρὸς τὶς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ληφθεῖσες διὰ τῶν αἰώνων ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἰδιαίτερα ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρετικῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ εἶναι ἀντίθετο μὲ τὸν ἑαυτό του· ἄλλοτε νὰ καταδικάζει στὶς ὄντως ἅγιες συνόδους τὶς αἱρέσεις καὶ νὰ ἀναθεματίζει τοὺς αἱρετικούς, καὶ ἄλλοτε ὅπως στὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης, νὰ τὶς θεωρεῖ  ἐκκλησίες. Καὶ ἐπειδὴ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι εὐθές, ἀναλλοίωτο καὶ ἄτρεπτο, διεστραμμένες καὶ ἀλλοιωμένες εἶναι κάποιες ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῶν συνάξεων τοῦ Κολυμπαρίου ποὺ ἔχουν κατ᾽ ἐξοχὴν δογματικὸ περιεχόμενο. Δὲν ἐλήφθησαν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀλλ᾽ ἐν ἄλλῳ πνεύματι, σκολιῷ καὶ ἀλλοτρίῳ»[5].
δ) Ἄλλες σκοπιμότητες,μὴ πνευματικές, καθόρισαν τὸν χρόνο τῆς συγκλήσεως
Γιατί ὅμως ἆραγε μετὰ ἀπὸ τὴν μακροχρόνια ἀναβολὴ καὶ καθυστέρηση ἐπισπεύθηκε τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ σύγκληση τῆς «Συνόδου»; Ἡ ἀπάντηση συνδέειπροσωπικὲς φιλοδοξίες μὲ ἀλλαγὴ εὐνοϊκὴ κάποιων παραμέτρων ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ προσωπικὴ φιλοδοξία τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, συνειδητοῦ οἰκουμενιστοῦ, νὰ συνδέσει τὴν πατριαρχία του μὲ μιὰ «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο», ποὺ θὰ κατοχύρωνε τὰ οἰκουμενιστικά του πιστεύω, ἔπαιξε ἀναμφιβόλως σημαντικὸ ρόλο, ὅπως καὶ ἡ μακρο-χρόνια καὶ μόνιμη ἐπιδίωξη τοῦ Φαναρίου νὰ σταθεροποιήσει μὲ συνοδικὴ ἀπόφαση τὴν πρωτοκαθεδρία του ἀπέναντι στὶς διεκδικήσεις ἄλλων ἰσχυρῶν ἐκκλησιῶν. Ἀποφασιστικὸ ἐπίσης ρόλο ἔπαιξε ἡ ἀλλαγὴ στάσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία μετὰ τὴν ἄνοδο τοῦ ἀπὸ Δημητριάδος Χριστοδούλου στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο ἄλλαξε γραμμὴ ἀπέναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ὄχι ἁπλῶς συμπορεύθηκε ἀλλὰ μερικὲς φορὲς καὶ ὑπερέβαλε τὸ Φανάρι σὲ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα. Ὑπενθυμίζουμε μεταξὺ ἄλλων τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στὴν Ἑλλάδα τὸν Μάϊο τοῦ 2001, ἀδιανόη-τη γιὰ τὴν μέχρι τοῦ ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ἐποχή, τὶς ἐπισκέψεις τοῦ Χριστοδούλου στὸ Βατικανὸ καὶ στὴ Γενεύη, τὴν ἕδρα τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν», καὶ τὴν δήλωσή του σὲ οἰκουμενιστικὸ συνέδριο ποὺ ὀργάνωσε τὸ Τμῆμα Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπι-στημίου Θεσσαλονίκης ὅτι δὲν πρόκειται ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀπο-χωρήσει ἀπὸ τὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Ὁ Οἰκουμε-νισμὸς ἀναπάντεχα εἶχε κερδίσει μὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο τὴν μέχρι τότε πιὸ παραδοαικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ οἱ πιέσεις τώρα πρὸς τὶς ἐκκλησίες Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας νὰ ἐπανέλθουν στὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» ἔγιναν πιὸ ἀσφυκτικές. Καὶ ὅλα αὐτὰ σὲ συνδυα-σμὸ μὲ τὴν ἐπιθυμία πολλῶν ὀρθοδόξων χωρῶν νὰ ἐνταχθοῦν στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ νὰ προκόψουν, ὅπως «πρόκοψε» καὶ ἡ χώρα μας. Νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν Εὐρώπη καὶ τὴν Ἀμερικὴ τοῦ πάπα καὶ τοῦ Λουθήρου καὶ νὰ πάρουν ἀποστάσεις ἀπὸ τὴν Μόσχα τῶν Ὀρθοδόξων.
Ὁ ἀπροσδόκητος θάνατος τοῦ Χριστοδούλου καὶ ἡ πιθανότητα ἐπανόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν παραδοσιακὴ γραμμὴ ἐσήμαναν συναγερμὸ στοὺς κύκλους τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τὴν τελευταία στιγμὴ ἐξα-σφαλίσθηκε ἡ συνέχιση τῆς γραμμῆς τοῦ Χριστοδούλου καὶ τοῦ Φαναρίου μὲ τὴν ἐκλογὴ τοῦ νέου ἀρχιεπισκόπου. Ἦταν πλέον ἀναμενόμενο μὲ τὶς ἐκλογὲς νέων ἐπισκόπων νὰ ἀλλάξει γραμμὴ κατὰ πλειοψηφίαν ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στὶς Θεολογικὲς Σχολὲς μετὰ τὴν ἀποχώρηση τῶν παλαιῶν καθηγητῶν νὰ ἐνισχυθεῖ τὸ οἰκουμενιστικὸ ρεῦμα, καὶ στὸ Ἅγιο Ὄρος οἱ νέες ἀδελφότητες ποὺ εἰσῆλθαν ἀπὸ τὸν κόσμο νὰ διαβρώσουν τὴν παλαιὰ αὐστηρὴ γραμμὴ τῶν Ἁγιορειτῶν ἀπέναντι στὸν φιλοπα-πισμὸ καὶ στὸν Οἰκουμενισμό. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅταν ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» ἐκυκλοφόρησε τὸ 2009 τὴν γνωστή «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», τὴν ὁποία ὑπέγραψαν πολλοὶ Ἀρχιε-ρεῖς, ἑκατοντάδες Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν καὶ χιλιάδες λαϊκῶν, οἱ τοῦ Φα-ναρίου ἔκριναν ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπισπευσθεῖ ἡ σύγκληση τῆς «Συνόδου» γιὰ νὰ νομιμοποιηθεῖ ὁ Οἰκουμενισμός, ἀφοῦ πλέον ἦσαν εὐνοϊκὲς οἱ συνθῆκες, καὶ νὰ παταχθοῦν οἱ ἀντιδράσεις καὶ οἱ ὀρθόδοξες ἀντιστάσεις. Ὡραῖο πράγματι κίνητρο γιὰ μία Ὀρθόδοξη κατὰ τὸ φαινόμενο Σύνοδο.

ε) Προσέβαλε τὴν ἰσότητα τῶν ἐπισκόπων καὶ εἰσήγαγε τὸν Οἰκουμενι-σμὸ μέσα στὴν Ἐκκλησία.
Ἐπανερχόμενοι στὰ ἀτοπήματα τῆς «Συνόδου» θὰ μνημονεύσουμε μερικὰ μόνον ἀπὸ τὰ πλέον σημαντικά. Προσέβαλε τὴν ἰσότητα τῶν ἐπισκό-πων, διότι δὲν τοὺς ἐκάλεσε ὅλους, μὲ συνέπεια νὰ μὴν ἐκπροσωπηθεῖ τὸ μέγιστο μέρος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἐπίσκοποι ἐπιλεκτικὰ ἔλαβαν μέρος δὲν εἶχαν δικαίωμα ψήφου, παρὰ μόνον οἱ προκαθήμενοι, ποὺ λειτουργοῦσαν «ὡς συλλογικὸς πάπας», ὅπως προσφυῶς παρατήρησε ἐπίσκοπος τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ὁ Μπάτσκας Εἰρηναῖος Μπούλοβιτς, μέλος τῆς «Συνόδου». Τὰ πλέον σημαντικὰ κείμενα τῆς «Συνόδου», ἰδιαίτερα τὸ οἰκουμενιστικὸ κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», δὲν ὑπεγράφη ἀπὸ ὅλους, καὶ μάλιστα σὲ κάποιες ἀντιπροσωπεῖες δὲν τὸ ὑπέγραψε ἡ πλειονότητα ἤ μεγάλος ἀριθμὸς ἐπισκόπων. Ἤρκεσε ὅμως ἡ ὑπογραφὴ τοῦ πατριάρχη – πάπα γιὰ νὰ θεωρηθεῖ ὅτι ὑπογράφτηκε ἀπὸ ὅλους. Καὶ μό-νον ἡ ἀπουσία τεσσάρων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν (Ἀντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας) ποὺ ἐκπροσωποῦν πάνω ἀπὸ τοὺς μισοὺς Ὀρθοδό-ξους, ἔπρεπε νὰ ἀναβάλει τὴν σύγκληση μέχρι νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ συνεννόηση καὶ ἡ ἑνότητα. Γι᾽ αὐτὸ ἀπορεῖ κανεὶς πῶς τολμοῦν οἱ ὑποστηρικτὲς τῆς ψευδοσυνόδου νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι στὴν «σύνοδο» φάνηκαν καὶ ἐκφράσθη-καν ἡ ἑνότητα καὶ ἡ συνοδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀτοπήματα καὶ πολλὰ ἄλλα ἀποξενώνουν τὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη συνοδικὴ παράδοση. Τὸ χειρότερο ὅμως ὅλων, ποὺ ἀποτελοῦσε καὶ τὸν μοναδικὸ στόχο τῶν Οἰκουμενιστῶν ἦταν ἡ εἰσαγωγὴ τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς χειρότερης αἵρεσης ὅλων τῶν ἐποχῶν μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὡς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλη-σίας, συνοδικῶς κατοχυρωμένης, ὥστε στὴ συνέχεια νὰ μποροῦν νὰ διώ-κουν καὶ νὰ φιμώνουν ὅσους θὰ τολμοῦν νὰ κηρύσσουν ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως ἤδη ἄρχισε νὰ γίνεται. Δὲν παραγνωρίζουμε καὶ τὰ ἄλλα θεολογικὰ ἀτοπήματα τῆς «συνόδου», ὅπως τὶς ἀπαράδεκτες οἰκονο-μίες στοὺς μεικτοὺς γάμους, στὸν θεσμὸ τῆς νηστείας καὶ ἄλλα. Ὁ αἱρετι-κὸς ὀγκόλιθος ὅμως εἶναι ἡ νομιμοποίηση καὶ ἡ θεσμοθέτηση τοῦ Οἰκουμε-νισμοῦ, ὄχι μόνο μὲ τὴν ἀναγνώριση τῶν αἱρέσεων ὡς ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἀπροκάλυπτη καὶ «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» ἀποδοχὴ καὶ ἔγκριση τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων μὲ τὰ προδοτικὰ κείμενα καὶ πρὸ παντὸς μὲ τὴν ἐπαινετικὴ ὑποστήριξη τῆς συμμετοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», δηλαδὴ αἱρέσεων.
Ἐπίλογος
Ἦταν πολὺ δυνατὲς καὶ ἐλπιδοφόρες οἱ ἐκδηλώσεις ποὺ ὀργανώθηκαν ἐναντίον τῆς «Συνόδου» ἀνὰ τὴν Ὀρθόδοξη Οἰκουμένη. Προσωπικὰ θὰ μοῦ μείνουν ζωηρὰ στὸν νοῦ καὶ στὴν καρδιὰ οἱ ἐπισκέψεις στὴν Ρουμανία, στὴν Βουλγαρία, στὴν Γεωργία, ἰδιαίτερα στὴν Μολδαβία, ὅπου μέσα στὸν παγωμένο Ἰανουάριο τοῦ 2016 ζεστάθηκε ἡ πρωτεύουσα, τὸ Κισινάου, ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη εὐαισθησία πλήθους Ὀρθοδόξων ποὺ ἐγέμισαν ἀσφυκτικὰ μία τεράστια αἴθουσα, ὅπως καὶ τὸν ἡλιόλουστο Ἰούλιο μὲ τήν «Στρογγυλὴ Τράπεζα», ποὺ ἔστειλε πρὸς τὴν Μόσχα τὸ μήνυμα καὶ τὸ αἴτημα νὰ κατα-δικασθεῖ ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ νὰ ἀπορριφθεῖ ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης.
Δὲν μᾶς ἀπογοητεύει τὸ γεγονὸς ὅτι σήμερα δὲν ἔχουμε μαζί μας ἐπι-σκόπους, ποὺ νὰ ἡγοῦνται στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν καταδίκη τῆς ψευδοσυνό-δου. Ὁ ἀγώνας ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης εἶναι ἐπιβεβλημένος καὶ θὰ συνεχισθεῖ. Ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» εἶναι δυνατὴ καὶπαροῦσα μὲ πολλὰ ἐπιφανῆ μέλη της καὶ θὰ συνεχίσει ἑνωμένη τοὺς ἀγῶνες στὶς ἐπάλξεις τῆς Ὀρθο-δοξίας· ἂς μὴ βιάζονται κάποιοι νὰ χαροῦν. Καὶ ἂν ὑπάρξουν καὶ κάποιεςἀποχωρήσεις, αὐτὲς θὰ ἀναπληρωθοῦν. Περιμένουμε ἀπὸ ὅλους νὰ ἀκο-λουθήσουν τὸν δύσκολο καὶ δύσβατο δρόμο τῆς Ὁμολογίας, τῆς ἐξόδου ἀ-πὸ τὴν μολυσμένη ἀτμόσφαιρα τοῦ φιλοπαπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν εἶναι εὔκολη ἀπόφαση· ἔχει μεγάλο κόστος, ἀλλὰ καὶ μεγάλα στεφάνια καὶ ἔπαθλα· «Ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς»[6].Μὲ ἀνέπαυσε πολὺ ἡ γνώμη Ἁγιορείτη Γέροντα ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπικρίνουμε ὅσους διστάζουν ἀκόμη να προχωρήσουν στὴν ἀποτείχιση· καὶ στὸ ἴδιο δένδροὅλα τὰ φροῦτα δὲν ὡριμάζουν ταυτόχρονα. Μὲ εὐγένεια, διάκριση, σύνεση καὶ πραότητα προχωροῦμε στὸ δρόμο τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ Ὁμολογητῶν.
Ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης σὺν τοῖς ἄλλοις εἶναι μία σύνοδος φιλο-παπική, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπαινεῖται καὶ προβάλλεται ἀπὸ τὸν πάπα καὶ τοὺς καρδιναλίους του καὶ ἀπὸ ἰδικούς μας φιλοπαπικοὺς καὶ λατινόφρονες θεολόγους. Ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε τὸν Ἄτλαντα τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸν ἅγιο Μᾶρκο τὸν Εὐγενικό· δὲν θέλουμε νὰ ἔχουμε καμμία σχέση μαζί τους, γιατὶ ὅσο ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ αὐτούς, τόσο περισσότερο πλησιάζουμε πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τοὺς Ἁγίους[7]. Μακάρι νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ μείνουμε σ᾽ αὐτὴν τὴν ἐγγύτητα καὶ τὴν ὁμολογία. Οἱ ἀδιάκριτες ἐκ δεξιῶν φωνὲς καὶ ἐπικρίσεις βλάπτουν τὸ ὀρθόδοξο μέτωπο καὶ χαροποιοῦν τοὺς ἐχθροὺς τῆς Πίστεως.

[1].Περὶ τῶν πραχθέντων ἐν τῇ πρώτῃ αὐτοῦ ἐξορίᾳ, ἤτοι ἐν Βιζύῃ 12, PG 90, 145BC: «ΘΕΟΔ. Ἐκεῖνος ὁ χάρτης κατηνέχθη καὶ ἀπεβλήθη. ΜΑΞ: Κατηνέχθη ἐκ τῶν λιθίνων τοί-χων, οὐ μὴν ἐκ τῶν νοερῶν ψυχῶν. Δέξωνται τὴν κατάκρισιν τούτων τὴν ἐν Ρώμῃ συνοδι-κῶς ἐκτεθεῖσαν δι᾽ εὐσεβῶν δογμάτων τε καὶ κανόνων, καὶ λέλυται τὸ μεσότοιχον καὶ προ-τροπῆς οὐ δεόμεθα».
[2]. Γιὰ ὅλα αὐτὰ βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἤ  νὰ ἀνησυχοῦμε;,Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 49-94.
[3]. Ἁγίου Ιουστινου Ποποβιτσ, «Ὑπόμνημα πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας», Θεοδρομία 18 (2016) 25-27.
[4]. Θεοδρομία 18 (2016) 555-556.
[5]. Συναξισ Ορθοδοξων Κληρικων και Μοναχων, «Ἡ “Σύνοδος” τοῦ Κολυμπαρίου Κρήτης καὶ ἡ σύμπλευσή της μὲ τὸν Οἰκουμενισμό», Θεοδρομία 18 (2016) 474.
[6]. Ματθ. 10, 32.
[7]. Ἁγίου Μαρκου Ευγενικου, Ἀπολογία ρηθεῖσα ἐπὶ τῇ τελευτῇ αὐτοῦ αὐτοσχεδίως, PG 160, 536-537: «Πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς, ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι τούτου καὶ τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πᾶσι τοῖς πιστοῖς καὶ ἁγίοις Πατράσι· καὶ ὥσπερ τούτων χωρίζομαι οὕτως ἑνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ καὶ τοῖς ἁγίοις Πατράσι τοῖς θεολόγοις τῆς Ἐκκλησίας».

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.
ΘΑ ΑΝΑΠΑΥΘΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
ΑΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΕΙ Η ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ


Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ 

''Μονο οι καρδιες των Αγιων ειναι απαλλαγμενες απο αυτα τα φιδια: τα παθη!''

12:00:00 π.μ.


Έχετε ποτέ παρατηρήσει την ζωή της καρδιάς; Δοκιμάστε να το κάνετε, έστω για ένα μικρό διάστημα και παρατηρήστε τί θα ανακαλύψετε:

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, και ταράζεστε! Σας βρίσκει κάποια δυστυχία και νοιώθετε λύπηση για τον εαυτό σας. Βλέπετε κάποιον που δεν συμπαθείτε, και αμέσως αναβλύζει μέσα σας η εχθρότητα! Συναντιέστε με κάποιον ισότιμό σας, ο οποίος εν τω μεταξύ σας έχει προσπεράσει κοινωνικά και αρχίζετε να τον φθονείτε.. Αναπολείτε τα ταλέντα σας και τις ικανότητές σας, και αρχίζετε να νοιώθετε υπερηφάνεια! 

Όλη αυτή η σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκική επιθυμία, λαιμαργία, ακηδία, κακία, η μία στοιβαγμένη πάνω στην άλλη, τελικά καταστρέφουν την καρδιά. Και όλα αυτά μπορούν να διαπεράσουν την καρδιά μέσα σε λίγα μόνο λεπτά. Για τον λόγο αυτό, κάποιος Ασκητής που ασκούσε αυστηρό έλεγχο στον εαυτό του, είπε πολύ σωστά ότι: ''η καρδιά του ανθρώπου είναι γεμάτη από δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οι καρδιές των Αγίων είναι απαλλαγμένες από αυτά τα φίδια: τα πάθη!''

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς.

Ο υποψηφιος…ιερεας! – Μια τραγικη ιστορια απο την καθημερινοτητα


Ο  π. Γεώργιος Δορμπαράκης αφηγείται μια καθημερινή ιστορία, που δυστυχώς δείχνει το πνεύμα και τα κίνητρα κάποιων που προσέρχονται στον κλήρο.
π. Γεωργίου Δορμπαράκη
Ο… υποψήφιος!
«Τον πάτερ θα θέλαμε!», ακούστηκε κάποια φωνή έξω από το γραφείο των ιερέων.
«Μέσα είναι, περάστε», υπέδειξε ο νεωκόρος.

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/

Η πόρτα κτύπησε, άνοιξε.
«Πάτερ, μπορούμε να σας απασχολήσουμε για λίγο;», μίλησε ο μεγαλύτερος.
Ήταν ένας μεσήλικας άνδρας και ένας περίπου τριαντάχρονος. Πατέρας και γιος απ’ ότι είπαν αργότερα.
«Τι θα θέλατε;» είπε ο ιερέας καλόκαρδα. «Σε τι μπορώ να σας φανώ χρήσιμος;» Τους χαμογέλασε.
«Πάτερ, είναι κάτι σοβαρό και θα θέλαμε τη βοήθειά σας», μίλησε και πάλι ο μεγαλύτερος, ο πατέρας. Ήταν εκείνος που τελικά  μονοπώλησε τον λόγο. Ο γιος του ελάχιστα μίλησε, πλην μερικών γνεψιμάτων και μονολεκτικών φράσεων.
«Περί τίνος πρόκειται;»
«Πάτερ, θέλουμε να δώσετε στον γιο μου ένα χαρτί που να το πάμε στον Δεσπότη – έτσι μας είπανε – για να τον κάνει… παπά!»
Τα ‘χασε λίγο ο ιερέας. Ανέκτησε όμως σύντομα την ψυχραιμία του.
«Δεν σας έχω ξαναδεί στον ναό. Είστε της ενορίας;» είπε κάπως επιφυλακτικά. Η στάση τους και τα πρόσωπά τους δεν του ενέπνεαν και πολλή εμπιστοσύνη. Πολύ περισσότερο δεν φαίνονταν  να μυρίζουν … λιβάνι!
«Όχι. Ούτε της ενορίας, αλλά ούτε και αυτής της Μητρόπολης. Ερχόμαστε από πιο βορεινά, αλλά εδώ θέλει να ζήσει ο γιος μου, η περιοχή που είστε του αρέσει, οπότε σκεφτήκαμε να έλθουμε σε σας».
«Γιατί θέλετε να γίνετε παπάς;» στράφηκε ο ιερέας στον νέο.
Έσπευσε όμως να απαντήσει και πάλι ο πατέρας.
«Πάτερ, κοντεύει τα τριάντα και δεν έχει κάποια δουλειά. Οπότε σκεφτήκαμε να γίνει παπάς, για να έχει κάτι να κάνει και κάτι να… τρώει».
Η ειλικρίνεια του πατέρα ήταν αφοπλιστική. Προφανώς όχι από την υπάρχουσα σ’ αυτόν συγκεκριμένη αρετή, αλλά από άγνοια και μάλλον… θράσος.
«Ανεπίγνωστη πορεία. Θεέ μου, βόηθα», ύψωσε νοερά το βλέμμα στον Κύριο ο ιερέας.
«Δεν είναι εύκολα τα πράγματα», άρχισε κάτι να λέει ο παπάς. «Δεν πάει έτσι το… πράμα», είπε να μιλήσει στη γλώσσα τους.
«Έχετε σπουδάσει κάτι;» στράφηκε και πάλι στον νεαρό. «Θεολογία μήπως; Έχετε πάει στην Ανωτέρα; Κάποια εκκλησιαστική σχολή τέλος πάντων;»
«Όχι», απάντησε ο νεαρός – και φάνηκε ότι η ερώτηση ερχόταν από άλλον… κόσμο.
«Τι σχέση έχετε με την Εκκλησία;» επέμεινε ο ιερέας. «Εκκλησιάζεστε τις Κυριακές, τις εορτές; Έχετε πνευματικό; Γιατί αυτά είναι πράγματα που με τον πνευματικό σας πρέπει να τα συζητήσετε».
«Τι πνευματικό, πάτερ;» επανήλθε δριμύτερος ο πατέρας. «Παπάς θέλει να γίνει. Τι δουλειά έχει ο πνευματικός; Κι από Εκκλησία, πάμε. Τα Χριστούγεννα, το Πάσχα. Αλλά τώρα που θα γίνει παπάς, θα πηγαίνει τακτικά. Έτσι δεν είναι;» έπιασε να γελάει, ευχαριστημένος από το… αστείο του!

«Αν δεν είναι ανέκδοτο, μάλλον ζω σε άλλον… πλανήτη!» μουρμούρισε μέσα από τα δόντια του ο παπάς. Είπε να δώσει ένα τέλος στο… ανέκδοτο.
«Δυστυχώς, δεν μπορώ να δώσω εγώ ένα τέτοιο χαρτί, το οποίο μάλιστα δεν υφίσταται. Αλλά και να υφίστατο, τι να βεβαιώσω για κάποιον που τον βλέπω πρώτη φορά, και μάλιστα δεν έχει και κάποια σχέση με την Εκκλησία; Κοιτάξτε: αυτό που ζητάτε είναι πολύ σοβαρό, ίσως το σοβαρότερο στον κόσμο, αφού η ιερωσύνη «τελείται μεν επί της γης, αλλ’ έχει τάξιν επουρανίων πραγμάτων», κατά τον άγιο Χρυσόστομο. Δηλαδή, ο ιερέας κάνει πράγματα εδώ στον κόσμο, αλλά ανήκει στους ουρανούς, όπως και οι άγγελοι. Δεν ξέρω πόσοι ιερείς είναι στην υψηλή αυτή κατάσταση, αλλά τουλάχιστον πρέπει να υπάρχει ένα ελάχιστο ποσοστό, ένα μίνιμουμ προϋποθέσεων, που απ’ ότι φαίνεται δεν πρέπει να το έχει ο γιος σας. Δηλαδή να υπάρχει έστω και κάποια επίγνωση. Και ξέρετε ότι υπάρχουν και τα λεγόμενα κωλύματα της ιερωσύνης. Εμπόδια για να γίνει κανείς ιερέας. Δεν του ζητείται βεβαίως η αναμαρτησία, κάτι ανέφικτο, αλλά απαιτείται να είναι πιστό μέλος της Εκκλησίας, να πιστεύει ορθά στον Κύριο, να εκκλησιάζεται τακτικά, να εξομολογείται, να ζει όσο μπορεί την παρουσία του Κυρίου».
«Είναι παντρεμένος;» ρώτησε τον πατέρα, γιατί έβλεπε ότι μάλλον δεν θα έπαιρνε απάντηση από τον νέο.
«Όχι, αλλά θα παντρευτεί. Συζεί με κάποια κοπέλα – τι κοπέλα δηλαδή, μεγαλοκοπέλα – χωρισμένη με ένα παιδάκι, αλλά θα την πάρει. Αυτό είναι κανονισμένο. Απλώς δουλειά δεν έχει και γι’ αυτό, όπως σας είπα, σκεφτήκαμε να γίνει παπάς».
«Αυτό που λέτε δεν μπορεί να γίνει», απάντησε κοφτά ο ιερέας, «γιατί δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις. Και το κυριότερο: δεν τον συμφέρει τον γιο σας να γίνει. Γιατί είναι σαν να αποφασίζει τον… χαμό του. Και να σας πω: δεν νομίζω ότι θα βρεθεί παπάς, οπουδήποτε στον κόσμο, που θα σας δώσει αυτό που ζητάτε. Και πείτε ότι βρίσκετε τέτοιον παπά. Δεν υπάρχει Δεσπότης που να χειροτονήσει τον γιο σας. Κι αυτό για το καλό του. Δεν παίζουμε με τον Θεό και με την αγία Του Εκκλησία». Είπε ο ιερέας και φάνηκε εξουθενωμένος. Του ήλθε να κλάψει από την άγνοια, από την επιπολαιότητα, από… ένα σωρό πράγματα που έβλεπε μπροστά του.
«Πάτερ, σας παρακαλώ…», άρχισε να κλαψουρίζει λίγο ο αγέρωχος μέχρι τώρα πατέρας. «Βοηθείστε μας. Μία δουλειά ψάχνει για να ζήσει. Θα έχετε και σεις παιδιά και μπορείτε να με καταλάβετε».
«Δεν είναι θέμα ελεημοσύνης η ιερωσύνη, σας είπα, μα δεν το καταλάβατε. Σας παρακαλώ, μην μπαίνετε σε μία τέτοια διαδικασία, που διακυβεύεται το αιώνιο μέλλον σας, και του παιδιού σας και το δικό σας. Το παιδί σας φαίνεται καλό παιδί, γι’ αυτό ας ψάξει να βρει μία δουλειά, ας παντρευτεί την κοπέλα με την οποία συζεί, ας κάνει και δικά του παιδάκια, και όσο μπορεί ας ζει χριστιανικά μέσα στην Εκκλησία. Όπως λένε σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι άγιοί μας, «μπορεί να γίνει άγιος, όχι όμως παπάς».
Άστραψε λίγο το μάτι του πατέρα τώρα. Σαν να αγρίεψε. Κάτι πήγε να πει με οργή, αλλά τον έκοψε με αποφασιστικό τρόπο ο ιερέας. Σηκώθηκε όρθιος, τους έτεινε το χέρι προς χαιρετισμό, άνοιξε την πόρτα και τους ξεπροβόδισε.
«Στην ευχή της Παναγίας να πάτε. Εύχομαι να σας φωτίσει ο Θεός!» Έφυγαν… παρεξηγημένοι. Σαν να άκουσε κάποιες ψιθυριστές βρισιές ο παπάς και από τους δυο.
Γύρισε και κάθισε πάλι στο γραφείο. Ένιωσε το κεφάλι του βαρύ και ασήκωτο. Το κράτησε και με τα δυο του χέρια, κι έμεινε εκεί μέχρι που άκουσε την καμπάνα του εσπερινού να χτυπάει…

Πηγή:  poimin.gr 

 
Copyright © ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Designed by OddThemes | Distributed By Blogger Templates20