ΩΦΕΛΙΜΑ

ΓΕΡΟΝΤΕΣ

ΘΑΥΜΑΤΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Κυριακη των Μυροφορων - Πιστη και τολμη

3:30:00 π.μ.

Κυριακή τῶν Μυροφόρων! Μέσα στήν Πασχαλινή ἀτμόσφαιρα ἡ ἑορτή αὐτή μᾶς γυρίζει λίγο πίσω, στό πένθιμο κλίμα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Ὄχι χωρίς λόγο βέβαια, ἀφοῦ τά περιστατικά τῆς ἑορτῆς ἀρχίζουν νά ἐκτυλίσσονται ἀπό τό ἀπόγευμα ἀκριβῶς τῆς Μεγάλης Παρα­σκευῆς. Καί εἶναι θαυμαστά περιστατικά, ὅπως θά δοῦμε νά μᾶς τά περιγράφει τό Εὐαγγελικό μας ἀνάγνωσμα.

Μεγάλη Παρασκευή ἀπόγευμα. Ὁ οὐρανός κατάμαυρος. Ἡ ἀτμόσφαιρα ἀπειλη­τική. Ὁ ἕνας μαθητής προδότης. Ὁ Πέ­τρος συντετριμμένος ἀπό τήν ἄρνηση. Οἱ ὑπόλοιποι σκορπισμένοι. Ὁ Κύριος νεκρός ἐπάνω στό Σταυρό. Καί ὁ κίνδυνος νά μείνει ἄταφο ἐπί ἡμέρες τό πανάγιο Σῶμα Του προφανής. Διότι σέ λίγες ὧρες, μέ τή δύση τοῦ ἡλίου, ἄρχιζε ἡ ἀργία τοῦ Σαββάτου καί κάθε κίνηση γιά τούς Ἑβραί­ους ἦταν ἀπολύτως ἀπαγορευμένη. Μπο­ροῦμε νά φανταστοῦμε τώρα τήν θλίψη τῆς Παναγίας μας...

Σ' αὐτήν τήν κρίσιμη στιγμή κάνει τήν ἐμφάνισή του ἕνας ἄγνωστος, κρυφός μαθητής τοῦ Κυρίου, ὁ Ἰωσήφ, πού καταγόταν ἀπό τήν Ἀριμαθαία καί ἦταν βου­λευτής, ἐπίσημο δηλαδή μέλος τοῦ Ἰουδαϊ­κοῦ Συνεδρίου. Αὐτός τόλμησε νά πάει νά ζητήσει ἀπό τόν Πιλᾶτο τήν ἄδεια νά ἐνταφιάσει τό Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Μιά κίνηση, πού φαινόταν ἀπελπισμένη, καταδι­κασμένη σέ ἀποτυχία.

Καί ὅμως πέτυχε! Ὁ Πιλᾶτος, ἀφοῦ διαπίστωσε τό θάνατο τοῦ Κυρίου, ἔδωσε τή σχετική ἄδεια στόν Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος βοηθούμενος ἀπό τό Νικόδημο ἐνταφί­ασε τό σῶμα τοῦ Διδασκάλου, βεβιασμένα μέν, ἀλλά καί μέ πολύ σεβασμό καί τιμή καί εὐλάβεια. Τό ἐνταφίασε σέ ἕνα μνῆμα σκαλισμένο σέ βράχο καί ἔκλεισε τήν εἴσ­οδο μέ μιά μεγάλη πέτρα. Ὁ κίνδυνος νά μείνει ἄταφο τό Σῶμα τοῦ Κυρίου εἶχε ἀπροσδόκητα ξεπεραστεῖ.

Οἱ μαθήτριες τώρα τοῦ Χριστοῦ μας μέ ἐπικεφαλῆς τή Μαρία τή Μαγδαληνή, δέν ἔμειναν ἱκανοποιημένες ἀπό μιά τόσο βιαστική ταφή καί θέλησαν νά ἀναπληρώ­σουν αὐτή τήν ἔλλειψη.

 Ὅταν λοιπόν πέρασε ἡ ἀργία τοῦ Σαββάτου, ἀγόρα­σαν ἀρώματα, καί τό πρωΐ τῆς ἑπομένης ἡμέρας παίρνουν τόν δρόμο γιά τό μνη­μεῖο. Ἀλλά ἡ βαρειά ἐκείνη ταφόπετρα πιέζει τίς ψυχές τους περισσότερο ἀπ' ὅ,τι τόν Τάφο τοῦ Κυρίου. Μπροστά τους βλέπουν ἀδιέξοδο. Ποιός θά μᾶς κυλήσει τήν πέτρα ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ μνημείου; Αὐτό εἶναι τό ἐρώτημα πού τίς βασανί­ζει. Ἀλλά δέν τίς ἀποθαρρύνει. Προχωροῦν! Προχωροῦν μέ τόλμη καί πί­στη. Καί σέ λίγο γίνονται μάρτυρες τοῦ πιό μεγάλου θαύματος. Ἡ βαρειά πέτρα εἶναι ἀποκυλισμένη καί ὁ ὁλόλαμπρος ἄγ­γελος τούς μεταδίδει τό συγκλονιστικότατο μήνυμα. Ὁ Κύριος ἀνέστη! «Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ᾦδε».

Τά γεγονότα, τό βλέπουμε, φωνά­ζουν μόνα τους. Γιά τό Θεό δέν ὑπάρχουν ἀδιέξοδα! Πίστη χρειάζε­ται. Πίστη καί τόλμη! Ὁ Ἰωσήφ καί οἱ Μυροφόρες ἔβλεπαν μπροστά τους σκοτάδι, ἀπειλές, κινδύνους. Ὅμως δέν ἔκαναν πίσω· προχώρησαν. Καί τελικά οἱ δυσκολίες ἐξαφανίστηκαν καί τά ἀδιέξοδα ἔγιναν πλατειές λεωφόροι.

Ἀσφαλῶς ὅλοι μας σέ κάποιες πε­ριόδους τῆς ζωῆς μας βρισκόμαστε σέ ἀνάλογες καταστάσεις. Οἱ δοκιμασίες ἀπα­νωτές, οἱ κίνδυνοι πολλοί, ἡ καταστροφή αἰσθανόμαστε νά μᾶς πλησιάζει σέ ἀπό­σταση ἀναπνοῆς. Τότε ὁ πειρασμός, νά ἐγκαταλείψουμε τό καθῆκον μας, νά χαλα­ρώσουμε τόν ἀγώνα μας γίνεται μέγας, μᾶς πιέζει ἀσφυκτικά. Αὐτό εἶναι τό κρί­σιμο σημεῖο. Ἐδῶ παίζονται ὅλα. Εἶναι ἡ ἀποφασιστική στιγμή, πού θά πρέπει νά δώσουμε τή μάχη μας. Νά ριψοκινδυνεύ­σουμε. Νά βαδίζουμε ἐπάνω στά κύματα. Νά προχωρήσουμε μέ πίστη καί τόλμη. Νά προχωροῦμε μέ τή βεβαιότητα πώς ὁ Θεός εἶναι κοντά μας, παρακολουθεῖ τόν ἀγώνα μας καί στήν κρίσιμη στιγμή θά ἐπέμβει διαλύοντας τά μαῦρα σύννεφα, ἀνοίγοντας δρόμο σέ ὅλα τά ἀδιέξοδα.

Ὁ ἀστραπηβόλος ἄγγελος θαμπώνει τίς ἀδύναμες Μυροφόρες γυναῖκες. Τά λόγια του τίς συγκλονίζουν. Μή τά χάνετε, τίς λέει.Ἐσεῖς ζητᾶτε «Ἰησοῦν τόν Ναζαρη­νόν τόν ἐσταυρωμένον». Ἀλλά μάθετέ το· ἀναστήθηκε, δέν εἶναι πλέον ἐδῶ! Νά ὁ τόπος, πού τόν εἶχαν βάλει. Πηγαίνετε λοιπόν νά πεῖτε στούς μαθητές Του καί στόν Πέτρο ἰδιαιτέρως, ὅτι ὁ Κύ­ριος ἀναστήθηκε καί θά τούς συναντήσει στήν Γαλιλαία, ὅπως ἀκριβῶς τούς τό εἶχε προαναγγείλει.

Κάθε λόγος τοῦ ἀγγέλου εἶναι καί μιά νέα ἔκπληξη γιά τίς Μυροφόρες. Καί φεύ­γουν ἀπό τό μνημεῖο μέ «τρόμο καί ἔκσταση». Μέ τρόμο, διότι ἀντιλήφθηκαν πώς κάτι μοναδικό, πρωτοφανές, συγκλονιστικό συν­έβη στό Σύμπαν. Κάποιος, πού τόσο καλά Τόν γνώριζαν, κι ὅμως τούς ἦταν τόσο ἄγνωστος, γιά πρώτη φορά εἶχε νικήσει αὐτοδύναμα τό θάνατο! Τώρα μόλις ἄρχισαν νά καταλαβαίνουν ποιός πράγματι ἦταν ὁ Διδάσκαλος, κοντά στόν ὁποῖο γιά τρία ἔτη εἶχαν ζήσει. Τώρα μόλις ἄρχισαν νά ὑποψιάζονται τίς ἄπειρες δια­στάσεις Του. Νά διαισθάνονται τήν κατα­γωγή Του, τήν πηγή τῆς ὑπάρξεώς Του. Ὁ νοῦς τους ἀδυνατοῦσε νά τό χωρέσει: Ὁ Θεός εἶχε γίνει καί ἄνθρωπος, εἶχε περπατήσει κοντά τους, εἶχε ζήσει μαζί τους. Ἡ συγκίνηση ἔπνιγε τίς ψυχές τους! Κι αὐτό ἦταν πού τούς προκαλοῦσε καί τήν ἔκσταση, τήν ἀπέραντη ἔκπληξη, τόν χωρίς ὅρια ἐνθουσιασμό. Ὁ ἄπειρος Θεός ἦταν ό Διδάσκαλός τους, ἐκεῖνος πού τόν εἶ­χαν ἀγαπήσει μέ τόσο μεγάλη ἀγάπη.

Γι' αὐτό καί δέν ἔλεγαν τίποτε σέ κανέ­ναν στό δρόμο. Τί νά ποῦν; Σέ ποιόν νά μιλήσουν; Τά πόδια τους εἶχαν βγάλει φτερά, ἀλλά τά στόματά τους ἔμεναν βουβά. Θά ἤθελαν νά φωνάξουν μέσα ἀπό τά τρίσβαθα τῆς ψυχῆς τους:

Ἄνθρωποι, ἀνέστη ὁ Κύριος. «Ἑάλω ὁ θάνατος θανάτῳ»! Χαρῆτε, ἄνθρωποι! Λουλούδια καί πουλιά κι ἀστέρια μακρινά, χαρῆτε! Ναί, χαρῆτε, ἄς χαροῦμε ὅλοι, ἀδελφοί! 


Χ ρ ι σ τ ό ς Ἀ ν έ σ τ η!

Μπορει η επιστημη να μας πει...

7:30:00 μ.μ.
Μπορεί η επιστήμη να μας πει πώς ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας 700 χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού προείπε τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής Του; 

Να μας εξηγήσει την διορατική χάρη που έχουν οι άγιοι και να μας πει, με ποιες φυσικές μεθόδους απέκτησαν οι άγιοι αυτή την χάρη και πώς μπορούσαν μόλις έβλεπαν έναν άνθρωπο άγνωστο αμέσως να καταλαβαίνουν την καρδιά του και να διαβάζουν τις σκέψεις του; 
https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
Χωρίς να περιμένουν από τον επισκέπτη ερώτηση έδιναν απάντηση σ' αυτά που τον προ­βλημάτιζαν. Ας μας εξηγήσουν με ποιον τρόπο προέλεγαν οι άγιοι τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα τα οποία με τον καιρό πραγματοποιούνταν ακριβώς όπως τα είχαν προφητέψει. 


Μην σκανδαλίζεστε όταν ακούτε αυτά που λένε κατά της πίστεως. Αφού αυτοί που τα λένε δεν καταλαβαίνουν την ουσία της. 

Εσείς να θυμάστε πάντα την βασική αρχή που γνώριζαν πολύ καλά οι πρώτοι χριστιανοί. Αυτοί θεωρούσαν δυστυχισμένο τον άνθρωπο που γνωρίζει όλες τις επιστήμες, δεν γνωρίζει όμως τον Θεό. 

Και αντίθετα θεωρούσαν μακάριο αυτόν που γνωρίζει τον Θεό, έστω και να μην γνώ­ριζε απολύτως τίποτα από τα ανθρώπινα.

«Εδω, στη γη, ολα τα καλα και τα κακα καποτε τελειωνουν»

3:30:00 π.μ.
Κοίτα πόσα κάστρα καί παλάτια βασιλιάδων, ἡγεμόνων καί ἀρχόντων εἶναι σωριασμένα σέ ἐρείπια! Σκέψου πόση δύναμη καί πόσο πλοῦτο εἶχαν κάποτε!
Τώρα ἔχουν ξεχαστεῖ καί τά ὀνόματά τους. Λέει ἡ Γραφή: «Πολλοί ἄρχοντες ἔχασαν τήν ἐξουσία τους καί κάθησαν στό χῶμα, κι ἕνας ἄσημος, πού κανείς δέν φανταζόταν ὅτι θά γίνει βασιλιᾶς, φόρεσε στέμμα».

Δέν σοῦ φτάνουν αὐτά; Συλλογίσου τότε, ποιά εἶναι ἡ ἀξία σου ὅταν κοιμᾶσαι; Μήπως δέν μπορεῖ κι ἕνα ζωύφιο νά σέ θανατώσει;

Ναί, πολλοί πέθαναν ἔτσι στόν ὕπνο τους. Ἀλήθεια, ἀπό μιά κλωστή κρέμεται ἡ ζωή μας! Κόβεται ἡ κλωστή καί τελειώνουν ὅλα.

Ἔτσι νά φιλοσοφεῖς καί νά μή σαγηνεύεσαι ἀπό τήν ὀμορφιά, τά πλούτη, τή δόξα, τίς ἀπολαύσεις.

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/

Ἕνα μόνο νά σέ ἀπασχολεῖ: Ποῦ τελειώνουν ὅλα αὐτά. Θαυμάζεις ὅσα βλέπεις ἐδῶ στή γῆ; Πιό ἀξιοθαύμαστα, ὅμως, εἶναι ἐκεῖνα πού ἀναφέρονται στίς Ἅγιες Γραφές.

Δεῖξε μου ἕναν ἀγέρωχο ἄρχοντα ἤ ἕναν λαμπροντυμένο πλούσιο, ὅταν ψήνεται ἀπό τόν πυρετό, ὅταν ψυχομαχεῖ, καί τότε θά σέ ρωτήσω:

«Ποῦ εἶναι ἐκεῖνος, πού περνοῦσε ἀπό τήν ἀγορά καμαρωτός καί περήφανος μέ ἀκολούθους καί σωματοφύλακες;

Ποῦ εἶναι ἐκεῖνος, πού φοροῦσε πανάκριβα ροῦχα;

Ποῦ εἶναι ἡ χλιδή τῆς ζωῆς του, ἡ πολυτέλεια τῶν συμποσίων του, οἱ ὑπηρέτες, οἱ παρατρεχάμενοι, τά γέλια, οἱ ἀνέσεις, οἱ σπατάλες;».

Ὅλα ἔφυγαν καί πέταξαν. Τί ἀπέγινε τό σῶμα, πού ἀπολάμβανε τόση ἡδονή; Πλησίασε στόν τάφο καί κοίτα τή σκόνη, τή σαπίλα, τά σκουλήκια. Κοίτα καί στέναξε πικρά.

Καί μακάρι τό κακό νά περιοριζόταν σέ τούτη τή σκόνη πού βλέπεις. Ἀπό τόν τάφο καί τά σκουλήκια φέρε τή σκέψη σου στό ἀκοίμητο σκουλήκι τῆς ἄλλης ζωῆς, στό τρίξιμο τῶν δοντιῶν, στό αἰώνιο σκοτάδι, στήν ἄσβεστη φωτιά, στίς πικρές καί ἀφόρητες ἐκεῖνες τιμωρίες, πού δέν θά ἔχουν τέλος.

Ἐδῶ, στή γῆ, καί τά καλά καί τά κακά κάποτε, ἀργά ἤ γρήγορα, τελειώνουν, ἐκεῖ, ὅμως, καί τά δύο διαρκοῦν αἰώνια.

Καί διαφέρουν ὡς πρός τήν ποιότητα ἀπό τά καλά καί τά κακά τοῦ κόσμου τούτου τόσο, πού δέν εἶναι δυνατόν νά τό ἐκφράσει κανείς μέ λόγια.

Τί ἔγιναν, λοιπόν, ὅλα ἐκεῖνα τά μεγαλεῖα; Τί ἔγιναν τά χρήματα καί τά κτήματα; Ποιός ἄνεμος φύσηξε καί τά πήρε καί τά σκόρπισε;

Τί θέλει, πάλι, κι αὐτή ἡ ἀνώφελη δαπάνη γιά τήν κηδεία, πού καί τόν νεκρό δέν ὠφελεῖ καί τούς οἰκείους του ζημιώνει; Ὁ Χριστός ἀναστήθηκε γυμνός ἀπό τόν τάφο.

Ἄς μή γίνεται, λοιπόν, ἡ κηδεία ἀφορμή ἱκανοποιήσεως τῆς μανίας μας γιά ἐπίδειξη.

Ὁ Κύριος εἶπε:

«Πείνασα καί μοῦ δώσατε νά φάω, δίψασα καί μοῦ δώσατε νά πιῶ, ἤμουνα γυμνός καί μέ ντύσατε».

Ὅμως δέν εἶπε:

«Ἤμουνα νεκρός καί μέ θάψατε». Γιατί, ἄν μᾶς παραγγέλλει νά μήν ἔχουμε τίποτα περισσότερο ἀπό ἕνα σκέπασμα, ὅταν ζοῦμε, πολύ περισσότερο ὅταν πεθάνουμε.

Ποιάν ἀπολογία θά δώσουμε στόν Θεό, λοιπόν, ὅταν ξοδεύουμε τεράστια ποσά γιά νά κηδέψουμε ἕνα νεκρό σῶμα, τή στιγμή πού ὁ Χριστός, μέ τή μορφή τῶν φτωχῶν συνανθρώπων μας, τριγυρνάει πεινασμένος καί γυμνός, κι ἐμεῖς ἀδιαφοροῦμε γι’ αὐτό;

Ὅλα ὅσα σᾶς λέω, βέβαια, εἶναι ανώφελα γιά κείνους πού ἔχουν ἤδη πεθάνει. Ἄς τ’ ἀκούσουν, ὅμως, οἱ ζωντανοί καί ἄς συνέλθουν, ἄς λογικευτοῦν, ἄς διορθωθοῦν. Ὅπου νά ’ναι θά ἔρθει καί ἡ δική τους ὥρα.

Δέν θ’ ἀργήσουν νά βρεθοῦν κι αὐτοί, δέν θ’ ἀργήσουμε νά βρεθοῦμε ὅλοι μας, μπροστά στό φοβερό Κριτήριο, ὅπου θά δώσουμε λόγο γιά τίς πράξεις μας.

Ἄς ἀγωνιστοῦμε, λοιπόν, νά γίνουμε καλύτεροι, ἐγκαταλείποντας τήν ἁμαρτία καί ἀκολουθώντας τήν ἀρετή, γιά νά μή χάσουμε τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, γιά ν’ ἀποκτήσουμε τά ἄφθαρτα ἀγαθά, πού ἔχει ἑτοιμάσει γιά μᾶς ὁ φιλάνθρωπος Κύριος.


Απο το μετεριζι του Αθω!

7:30:00 μ.μ.

Πῆρε τὴ μεγάλη του σάλπιγγα κι ἀπὸ τοὺς ψηλοὺς καστρόπυργους τοῦ δοξασμένου Μοναστηριοῦ του ὁ ἀδάμαστος Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Δοχειαρίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος βρόντηξε πρὸς κάθε κατεύθυνση· ἀριστερὰ καὶ δεξιά, μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἀκοῦμε τὸν φλογερό του λόγο ἀσχολίαστο:

«Τὸ μεγάλο μου ἐρώτημα

Αὐτὲς τὶς μέρες ψάχνω καὶ ἐρωτῶ σὲ ποιὸν ναὸ θὰ παρίσταται ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος ἐπίσκοπος Μεδιολάνων. Νὰ ἰδῶ τὴν ἱερὰ αὐτὴ κεφαλὴ νὰ ἀναφωνῆ ἀπὸ τοῦ Βήματος τὴν θύρα: “Μὴ προχωρήσης, Θεοδόσιε· τὰ χέρια σου στάζουν αἷμα, εἶσαι ἀνάξιος τῶν θείων Μυστηρίων”. Νὰ τὸν ἰδῶ νὰ μὴν ἐπιτρέπη στοὺς ἄπιστους ἄρχοντες κάθε μερίδας καὶ παρατάξεως νὰ συνοδεύσουν τὸν Ἐπιτάφιο, νὰ παραστοῦν οἱ σταυρωτὲς τοῦ Χριστοῦ στὸν ὑπνοῦντα Βασιλέα. Ποιὸς δεσπότης θὰ τοὺς ἀπομακρύνη ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐκφορά; Ποιὸς δεσπότης θὰ στερήση ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως; Μὲ τὰ ἔργα τους καὶ μὲ τὸ στόμα τους ἔδειξαν ὅτι εἶναι ἄπιστοι καὶ παρίστανται στὶς ἐκκλησιαστικὲς τελετὲς μόνον νὰ θολώσουν τὰ νερὰ στὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα. Δὲν μποροῦμε πιὰ νὰ πίνουμε θολὸ νερό. Δὲν εἶναι ἡ Ἐκκλησία ὁ κλεισμὸς τοῦ Μεσολογγίου. Δὲν μπορεῖ ὁ ἀνύμφευτος πρωθυπουργὸς μὲ τὰ ἀβάπτιστα παιδιά του οὔτε τὰ κράσπεδα τῆς Ἐκκλησίας νὰ προσεγγίζη. Δὲν μποροῦνε αὐτοὶ ποὺ θέσπισαν συμβίωση ποὺ προσ­βάλλει τὸν Δημιουργό, νὰ εἰσέρχωνται στὴν Ἐκκλησία ποὺ διαβάζει στὴν Γένεση: “Ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν ὁ Θεός”. Στὴν Ἐκκλησία δὲν λατρεύεται ὁ Ὀνοήλ, ἀλλὰ ὁ ἀναστημένος Χριστός. Ὅλες οἱ ἀποχρώσεις τῶν κομμάτων ὑπέγραψαν αὐτὸν τὸν ἐπικατάρατο νόμο, γιὰ νὰ ἐπαυξηθῆ τὸ γένος τῆς θηλυδρίας. Νόμο ποὺ δὲν θέσπισαν οὔτε οἱ ἄθεοι στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση, τὸν θέσπισαν οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες καὶ εἶναι πλέον θεσμός, κατὰ τὴν πολιτεία τῶν ἀντιχρίστων, ἡ ὁμοφυλοφιλία. Ἐνέπαιξαν τὸν Χριστό, ἐλόγχευσαν τὸν Χριστό, ποδοπάτησαν τὴν εἰκόνα Του καὶ τώρα θὰ παρασταθοῦνε τὴν νύχτα τῆς Ἀναστάσεως ὅτι τάχατες πιστεύουν στὴν Ἀνάσταση;


Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, οὔτε ὁ καλημε­ρισμὸς δὲν τοὺς πρέπει. Δὲν διάβασα στὸ Εὐαγγέλιο ὅτι οἱ σταυρωτὲς τοῦ Χριστοῦ παραστάθηκαν στὴν ταφή Του. Εἶχαν κάποια εὐαισθησία μέσα τους.

Δέξου, Κύριε, καὶ εἰσάκουσε τὴν προσ­­ευχή μου. Ὅποιον δὲν πιστεύει στὸν σταυρό Σου, στὴν ταφή Σου καὶ στὴν ἀνάσταση, ἐξολόθρευσον ἕως ἑβδόμης γενεᾶς. Λυπήσου μας ἐπιτέλους καὶ ἐξ­απόστειλε σ᾽ αὐτὴν τὴν χώρα βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες νὰ προσκυνοῦν ἀληθινὰ τὰ ἄχραντα πάθη Σου. Ἔχουν ὑπογράψει τόσα ἀντίχριστα διατάγματα, ποὺ ταπεινώνουν τὸ Γένος μας καὶ ἐξουθενώνουν τὴν πίστη τῶν πατέρων μας.

Βρέ, ὅπου καὶ νὰ περπατᾶτε, τὸν σταυρὸ θὰ ἰδῆτε νὰ ὑψώνεται· στὰ βουνά, στὰ ἀκρογιάλια, στὶς πεδιάδες. Δὲν θὰ τὸν ἀπαλείψετε! Θά ᾽ρθη καιρὸς ποὺ θὰ ἀπαλειφθῆτε, θὰ λιχνισθῆτε. Δὲν πειράζει· ἂς μείνη λίγο σιτάρι κάτω, ἀλλὰ τὸ ἄχυρο πρέπει νὰ φύγη καὶ νὰ κατακαῆ. Δὲν θέλουμε ἄρχοντες ἀχυρένιους. Τὸν Ἰούδα κάνουν ἀχυρένιο σὲ πολλὰ μέρη τοῦ ἁγίου τόπου μας καὶ τὸν καῖνε μὲ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη».

Ἄχου, λαέ, ἂν ἄφηνες ἐλεύθερες τὶς λεπτὲς χορδὲς τῆς καρδιᾶς σου, τὶς ἑλ­ληνικὲς Ὀρθόδοξες χορδὲς νὰ παίξουν, πόσους Ἰοῦδες θά ᾽καιγες τὴν νύχτα αὐτὴ τῆς θείας Ἀναστάσεως. Ὁ Ἰούδας κρεμάστηκε ἀφ᾽ ἑαυτοῦ του κι ἐμεῖς τὸν κάψαμε τὸν Ἰούδα. Κάψτε, μὴ φοβᾶστε. Ἀπὸ αὐτὴν τὴν τέφρα θὰ φυτρώση ὁ πιστὸς κρατῶν, ποὺ θὰ σταυροσημειοῦται καὶ θὰ λέη: “Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ θὰ ἀναστηθῆ καὶ ἡ Ἑλλάδα. Θὰ ἐξακολουθήση νὰ εἶναι ὁ φωτοσημαντήρας τῆς γῆς. Μὴν ὑποστέλλετε τὸν ζῆλο σας. Ἀνάστα, ὁ Θεός· ἀναστηθῆτε κι ἐσεῖς. Κροτήσατε χεῖρας λευτεριᾶς. Ἕως πότε πλάνοι; Ἕως πότε νόθοι; Ἕως πότε συμπορευτὲς μὲ ἀνόμους καὶ παρανόμους;”».

Πηγή: Ο Σωτήρ

Αγιος Πορφυριος: Μερικοι λενε «εδω ειναι η Κολαση, εδω και ο Παραδεισος», Αμ, δεν ειναι ετσι

3:30:00 π.μ.

Στενοχωρήθηκες πολύ. Το βλέπω. Όμως, εμείς οι Χριστιανοί δεν πρέπει να στενοχωρούμεθα, ούτε πρέπει να μας τρομάζει ο θάνατος.
Γιατί τι νομίζεις ότι είναι ο θάνατος; Θάνατος είναι το μέσον, είναι η πόρτα που περνάμε στην αιωνιότητα! Αυτός είναι ο θάνατος…
Καί από την πόρτα αυτή θα περάσουμε όλοι. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο.
Αρκεί να είμαστε προετοιμασμένοι. Οπότε, κατά την ημέρα της Κρίσεως, θα βρεθούμε στα δεξιά του Χριστού μας. Εκεί θα ανταμώσουμε όλοι και θα απολαύσουμε τα αγαθά του Παραδείσου.
Εδώ δεν ήρθαμε για να μείνουμε αιώνια. Ήρθαμε να δοκιμαστούμε και να φύγουμε για την αιώνια ζωή. Μη θλίβεσαι, λοιπόν, για κάτι που είναι προδιαγεγραμμένο.

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
Αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Καί το περιμένουμε.
Ανεξάρτητα εάν μερικοί δε θέλουν να το συνειδητοποιήσουν και λένε:
«εδώ είναι η Κόλαση, εδώ και ο Παράδεισος». Αμ, δεν είναι έτσι.
Καί το ξέρουν και οι ίδιοι που το λένε. Καί κατά βάθος δεν το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Όταν, όμως, θα έλθουν αντιμέτωποι με το θάνατο, τότε ποιός θα τους σώσει;

Δεν έχεις ακούσει στον πρώτο κίνδυνο που συναντούν, ακόμη και εκείνοι που είναι, η ισχυρίζονται ότι είναι, άπιστοι, ποιόν καλούν σε βοήθεια;
Δε φωνάζουν, «Θεέ μου! Παναγία μου!» η κάποιον Άγιο που θεωρούν προστάτη τους;
Τώρα, θα μου πείς, γιατί σού το είπα. Ε, να ευλογημένε, σε ξέρω πόσο ευαίσθητος είσαι και θέλησα να σε προετοιμάσω.
Πήγαινε τώρα στο καλό και εγώ θα κάνω προσευχή, για να σε ενισχύσει ο Κύριος.

Τι ειναι πιο παραδοξο, ο θανατος ή η ανασταση του Χριστου;

7:30:00 μ.μ.


Ο Θεός έρχεται στην γη. Γίνεται άνθρωπος.
Διδάσκει. Θαυματουργεί.
Προδίδεται. Οδηγείται στον Σταυρό.
Η όντως Ζωή εκούσια πεθαίνει. Ο Θεός θανατώνεται.
Μετά από τρεις ημέρες ανασταίνεται.

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
Τί είναι πιο παράδοξο; Η ανάσταση ή ο θάνατος του Θεού;
Θα λέγαμε ο θάνατος. Διότι ο Θεός είναι η Ζωή. Δεν μπορεί να πεθάνει, δεν μπορεί να θανατωθεί. Και όμως, για χάριν του ανθρώπου το κάνει.
Πεθαίνει ο Θεός για να ζήσει ο άνθρωπος.
Πεθαίνει η Ζωή για να δώσει ζωή δια του θανάτου.
Φοβερό και παράδοξο θέαμα να βλέπεις τον Θεό γεμάτο πληγές, νεκρό, άπνου να μπαίνει στον τάφο.
Η Πνοή χωρίς πνοή, η Ζωή χωρίς ζωή, ο Θεός νικημένος από ένα μάτσο ανθρώπους που πόθησαν με μανία την δόξα και την εξουσία.
Και όμως "Άδου μεν ταφείς, τα βασίλεια Χριστέ συντρίβεις, θάνατον θανάτω δε θανατοίς, και φθοράς λυτρούσαι τους γηγενείς".
Ο Θεάνθρωπος νεκρός ζωοποιεί τον Άδη.
Γι'αυτό και όταν λέμε ότι ο Θεός πέθανε στο Σταυρό είναι σαν να λέμε  Ανέστη ο άνθρωπος...Χριστός Ανέστη!

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Το εισιτηριο το βγαλατε;

3:30:00 π.μ.

Ἡ θέα ἀπὸ τὸ δασάκι τῆς Ἀρόης εἶ­ναι χάρμα ὀφθαλμῶν. Μπροστά σου χαίρεσαι τὴ μεγαλούπολη τῆς Πάτρας μὲ τὸν ὑπέροχο Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα ποὺ τὴν εὐλογεῖ καὶ τὴν προστατεύει... Καὶ στὸ βάθος ἁπλώνεται τὸ γαλάζιο Ἰόνιο ποὺ βαστάζει στὰ νερά του τοὺς Ἁγίους τῶν Ἑπτανήσων.

Ἕνα πρωινὸ κατὰ τὶς 10 ποὺ καθόταν στὸν ἐξώστη τοῦ σπιτιοῦ του διαβάζον­τας τὴν ἐφημερίδα κι ἀγνάντευε πρὸς τὴ θάλασσα ὁ κ. Ἀλέξανδρος, χτύπησαν τὸ κουδούνι τῆς ἐξώπορτάς του τρεῖς μαυροφορεμένες κυρίες. Τοὺς ἄνοιξε ἡ σύζυγός του.

–Ὁρίστε, ποιὸν θέλετε;

–Λέγομαι Πανωραία Νικολάου, εἶπε ἡ μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτές, καὶ θέλω νὰ πῶ κάτι στὸν κ. Ἀλέξανδρο τὸν σύζυγό σας, ποὺ ἦταν πολὺ γνωστὸς μὲ τὸν μακαρίτη τὸν Βασίλη τὸν ἄντρα μου.
–Περιμένετε μία στιγμὴ νὰ τὸ πῶ στὸ σύζυγό μου.

–Ὁδήγησέ τες στὸ σαλόνι, κάθισε μαζί τους καὶ ἔρχομαι ἀμέσως κι ἐγώ, εἶπε ἐκεῖνος.

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/

Μόλις τὸν εἶδαν οἱ κυρίες, σηκώθηκαν σεβαστικὰ μπροστά του.

–Καθίστε, καθίστε, παρακαλῶ. Συλλυπητήρια γιὰ τὸν σύζυγό σας! Ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύει. Ἦταν ἐξαίρετος ἄνθρωπος καὶ φίλος ὁ Βασίλης.

–Σᾶς εἶδα καὶ στὴν κηδεία, κ. Ἀλέξανδρε, καὶ ἐπειδὴ πολλὲς φορὲς μοῦ μίλησε γιὰ σᾶς, πῆρα τὸ θάρρος καὶ σᾶς ἐπισκέπτομαι σήμερα, εἶπε ἡ μεγαλύτερη.

–Ὁ Βασίλης ἦταν σπουδαῖος ἄνθρωπος, εἶχε χάρισμα ἀγάπης, ἐφευρετικῆς, καὶ φιλανθρωπίας. Μαζὶ ἤμασταν σὲ μιὰ ὁμάδα τῆς «Χριστιανικῆς Ἑστίας», ποὺ σκοπὸ εἴχαμε νὰ ἐπισκεπτόμαστε τὶς Φυλακές. Πῶς τὰ κατάφερνε λοιπὸν ὁ μακαρίτης καὶ ἔπειθε τοὺς ἐμπόρους καὶ τοῦ δώριζαν πολλὰ εἴδη ρουχισμοῦ – ἐσώρουχα, μπλοῦζες, πουκάμισα κ.λπ. – καὶ γεμίζαμε τὸ πόρτ-μπαγκὰζ τοῦ αὐ­τοκινήτου του γιὰ νὰ τὰ μοιράζουμε στοὺς φυλακισμένους, ποὺ τὰ δεχόταν μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Ἀλλὰ σᾶς διέκοψα, μὲ συγχωρεῖτε. Τί θέλετε ἀπὸ μένα, καὶ ἤλθατε στὸ σπίτι μου;

–Ὁ μακαρίτης πολλὲς φορὲς μοῦ εἶχε μιλήσει γιὰ τὸ πῶς καταφέρνατε μὲ τὸν ὡραῖο τρόπο σας, μὲ λίγα ἀλλὰ πειστικὰ λόγια, καὶ βοηθήσατε πολλοὺς φυλακισμένους νὰ μετανοήσουν γιὰ τὴ ζωή τους, νὰ ἐξομολογηθοῦν καὶ νὰ κοινωνήσουν, νὰ γίνουν ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ.

–Εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ αὐτό, κ. Πανωραία, δικό Του χάρισμα. Κι ἂν σώθηκε κανείς, θὰ σβησθοῦν μερικὲς ἁμαρτίες μου. Τώρα τί μπορῶ νὰ κάνω;

–Ἤλθαμε σὲ σᾶς, κ. Ἀλέξανδρε, γιὰ μιὰ βοήθεια, ὄχι ὑλική. Δόξα τῷ Θεῷ, δὲν ἔχω οἰκονομικὸ πρόβλημα πρὸς τὸ παρόν. Ἄλλη βοήθεια ζητοῦμε ἀπὸ σᾶς μὲ τὶς δύο ἀνιψιές μου ποὺ βλέπετε δίπλα μου.

–Σᾶς ἀκούω εὐχαρίστως.

–Ὁ κουνιάδος μου, καλός, πονετικὸς καὶ εὐαίσθητος ἄνθρωπος, εἶναι ἑτοιμοθάνατος καὶ δὲν ἔχει ἐξομολογηθεῖ οὔτε κοινώνησε ποτέ του. Εἶναι ἄρρωστος καὶ οἱ γιατροὶ λένε ὅτι εἶναι ζήτημα ἂν θὰ βγάλει τὸν μήνα. Τοῦ εἴπαμε ἀρκετὲς φορὲς γιὰ Ἐξομολόγηση καὶ θεία Κοινωνία, ἀλλὰ οὔτε ἤθελε νὰ ἀκούσει. Ἄλλαζε πλευρὸ ἀγριεμένος.

–Εὐχαρίστως νὰ βοηθήσω, κ. Πανωραία. Ἂς προσευχηθοῦμε ὅλοι μας, καὶ ὁ Θεὸς βοηθός. Πῶς τὸν λένε;

–Θανάση.

–Θὰ προσευχηθοῦμε λοιπὸν γιὰ τὸν Ἀθανάσιο καὶ πιστεύω θ’ ἀνοίξει τὴν καρδιά του ὁ Θεός.


Τὸ ἄλλο ἀπόγευμα ὁ Ἀλέξανδρος χτύπησε εὐγενικὰ τὴν πόρτα τοῦ ἀρρώστου Θανάση, ἐνῶ ἡ Πανωραία μὲ τὴ σύζυγο τοῦ Θανάση πέρασαν στὸ διπλανὸ δωμάτιο καὶ ἄρχισαν τὴν προσευχὴ γιὰ τὸν ἄρρωστο.

Μόλις μπῆκε στὸ δωμάτιο τοῦ ἀρρώστου ὁ Ἀλέξανδρος, ὁ Θανάσης τὸν κοίταξε καχύποπτα καὶ μὲ ἄγριο βλέμμα.

–Ποιὸς εἶστε, κύριε; φώναξε ξαφνικά. Δὲν σᾶς γνωρίζω. Οὔτε φωνάξαμε σήμερα κανένα γιατρό! Φύγετε γρήγορα, γιατὶ θὰ τηλεφωνήσω στὸ 100. Φύγετε ἀμέσως! Μαρία! Μαρία! Γυναίκα!!

Στὶς ἀγριοφωνάρες του ἦλθαν ἀπὸ δίπλα οἱ δύο γυναῖκες.

–Πῶς κάνεις ἔτσι, Χριστιανέ μου; εἶπε ἡ γυναίκα του.

–Γιατί ἄφησες καὶ μπῆκε ξένος ἄνθρωπος στὸ σπίτι; Γρήγορα πάρε τὸ 100. Πρὶν φύγει ὁ κλέφτης. Πρόλαβε! Γρήγορα, εἶπα!

–Ἠρεμῆστε, κύριε Θανάση. Εἶμαι φίλος σας, εἶπε ὁ Ἀλέξανδρος.

–Φίλος μου! Πρώτη φορὰ σὲ βλέπω. Ἄσε τὶς πονηριές. Χάσου ἀπὸ μπροστά μου!

–Εἶμαι φίλος τοῦ μακαρίτη τοῦ ἀδελφοῦ σας τοῦ Βασίλη καρδιακός, κύριε Θανάση.

–Τί εἶπες; ρώτησε σὲ χαμηλότερο τώρα τόνο ὁ Θανάσης. Ἤσουν φίλος τοῦ ἀδελφοῦ μου τοῦ Βασίλη;

–Μάλιστα, κύριε Θανάση μου! Καὶ αὐ­τὸς πολλὲς φορὲς μοῦ εἶχε μιλήσει μὲ πολὺ θαυμασμὸ γιὰ τὸν ἀδελφό του τὸν Θανάση.

–Λὲς ἀλήθεια; ἢ πᾶς νὰ μὲ ξεγελάσεις;

–Ὄχι! Καὶ μάλιστα ἦλθα σήμερα γιὰ νὰ σᾶς εὐχαριστήσω.

–Νὰ μ’ εὐχαριστήσεις! Γιὰ ποιὸν λόγο;

–Διότι, ὅταν μαζὶ μὲ τὸν μακαρίτη τὸν ἀδελφό σας φορτώναμε αὐτοκίνητα μὲ ροῦχα γιὰ τοὺς φυλακισμένους ποὺ πηγαίναμε τακτικά, ἐσεῖς μὲ τὶς γνωριμίες ποὺ εἴχατε στὴν ἀγορὰ μὲ τοὺς ἐμπόρους γεμίζατε ἀμέσως τὸ αὐτοκίνητο μὲ ροῦχα. Τὸ θυμάστε, κ. Θανάση;

–Τώρα ποὺ τὸ λέτε, κάτι θυμᾶμαι. Κάτι πρόσφερα κι ἐγώ. Τώρα ὅμως φεύγω. Ἀναχωρῶ ἀπὸ τὴ ζωή. Εἶμαι ἑτοιμοθάνατος.

–Μὲ ὅσα κάνατε, κ. Θανάση μου, γιὰ τοὺς φυλακισμένους, ἔχετε πολλὲς ἀποσκευὲς καὶ μάλιστα γεμάτες μὲ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης. Ὅμως, συγγνώμη γιὰ τὴν ἀδιάκριτη ἐρώτηση: Τὸ εἰσιτήριο τὸ βγάλατε;

–Τὸ εἰσιτήριο; Ποιὸ εἰσιτήριο;

–Ὅπως γιὰ κάθε ταξίδι, ἔτσι καὶ γιὰ τὸ αἰώνιο ταξίδι μας χρειάζεται νὰ φροντίσουμε καὶ γιὰ τὸ εἰσιτήριό μας.

–Πῶς βγαίνει αὐτὸ τὸ εἰσιτήριο;

–Μὲ τὴν ἱερὴ Ἐξομολόγηση καὶ τὴ θεία Κοινωνία, ἀγαπητέ μου Θανάση. Πολὺ εὔκολα!

–Θὰ φροντίσω. Εὐχαριστῶ πολὺ πάν­τως, τώρα ὅμως ἀφῆστε με γιατὶ πονῶ. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ἐπίσκεψή σας καὶ συγγνώμη ποὺ σᾶς κακοπῆρα στὴν ἀρ­χή.

–Δὲν εἶναι τίποτα. Νὰ εἶστε καλά.

Τὴν ἄλλη βδομάδα ὁ Θανάσης εἰσήχθη στὸ Πανεπιστημιακὸ Νοσοκομεῖο τοῦ Ρίου. Ἡ κατάστασή του εἶχε ἐπιδεινωθεῖ. Ὁ Ἀλέξανδρος τὸν ἐπισκεπτόταν πρωὶ καὶ ἀπόγευμα.

–Κύριε Ἀλέξανδρε, φροντίστε, παρακαλῶ, γιὰ τὸ εἰσιτήριό μου. Δὲν αἰσθάνομαι καλά. Μὴν τὸ ξεχάσετε, τοῦ εἶπε ἕνα πρωὶ ὁ ἄρρωστος.

–Ὅλα θὰ γίνουν, Θανάση μου. Τὸ ἔχω ὑπ’ ὄψη μου.

Καὶ πράγματι, μὲ τὶς φροντίδες τοῦ Ἀλέξανδρου ἐξομολογήθηκε μὲ δάκρυα στὰ μάτια στὸ δραστήριο ἱερέα τοῦ Νοσοκομείου. Καὶ ἀφοῦ ἀξιώθηκε καὶ κοινώνησε δυὸ φορές, πέταξε ἡ ἐξαγνισμένη ψυχή του στὰ οὐράνια κοντὰ στὸν ἀδελφό του, τὸν Βασίλη.

Πηγή: Ο Σωτήρ

Ο αγιορειτης γεροντας Γαβριηλ σε δυο βιντεο που θα συζητηθουν πολυ!!!

7:30:00 μ.μ.

Ο αγιορείτης γέροντας Γαβριήλ μιλά για οικουμενισμό και υπακοή σε επισκόπους που παραβαίνουν τους κανόνες της Εκκλησίας,  σε δύο βίντεο που θα συζητηθούν πολύ!!! 
Αγιον όρος μου εξέφρασε την άποψη του ο γέροντας Γαβριηλ …..το βαρύ πυροβολικό της ορθοδοξίας
Posted by Xaralampos Eftimiadis on Samstag, 15. April 2017
ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ:
https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
 
Copyright © ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Designed by OddThemes | Distributed By Blogger Templates20