ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

ΓΕΡΟΝΤΕΣ

ΘΑΥΜΑΤΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Κυριακη Δ' Νηστειων: Αγιος Ιωαννης της Κλιμακος (Ασκηση και Αγαπη)


Σήμερα Δ’ Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και η Εκκλησία, μας προβάλει έναν άγιο, έναν ασκητή και μεγάλο συγγραφέα ασκητικών συγγραμμάτων.  Το Άγιο Ιωάννης τον Σιναϊτη ή αλλιώς άγιο Ιωάννης της Κλίμακος. Σιναϊτης διότι ασκήτευσε στο όρος Σινά, της Κλίμακος διότι έγραψε το εξαιρετικό ασκητικό βιβλίο Κλίμαξ που εκεί μέσα περιγράφει την κλίμακα των αρετών.
Ο άγιος Ιωάννης γεννήθηκε στην Παλαιστίνη γύρω στα 523. Μόνασε από νεαρή ηλικία (16 ετών). Παρακολούθησε ανώτερο κύκλο μορφώσεως. Στην ζωή της ερήμου Σινά αξιοποίησε την σοφία του και ανέβηκε σε υψηλές κορυφές αγιότητας. Είχε και το χάρισμα της θαυματουργίας. Σε μεγάλη ηλικία έγινε ηγούμενος της μονής του Σινά.
Ο άγιος Ιωάννης με την ζωή αλλά και το συγγραφικό του έργο αποδεικνύει περίτρανα ότι ο άνθρωπος εάν δεν βιάσει τον εαυτό του δεν μπορεί να προκόψει πνευματικά. Εάν δηλαδή ο άνθρωπος δεν ζορίσει τον εαυτό του, δεν παλέψει με τις κακές του συνήθειες και δεν προσπαθήσει να ξυπνήσει μέσα τους τις πνευματικές αρετές δεν πρόκειται να αποκτήσει κοινωνία μετα του Θεού.
Και πολλές φορές ακούτε από το στόμα των ιερέων να ομιλούν για πνευματική προκοπή, ή να προσπαθήσουμε να γίνουμε πνευματικοί άνθρωποι όμως θα έλεγε ότι αυτές τις έννοιες τις έχουμε παρεξηγημένες στο μυαλό μας. Τι θέλω να πω; Όταν οι πατέρες της Εκκλησίας ομιλούν για πνευματικότητα δεν ομιλούν περί ηθικής. Όταν ομιλούν για κοινωνία μετα του Θεού δεν ομιλούν μόνο για θεοπτίες ή οράματα, όχι. Η Εκκλησία αδελφοί μου μας προσφέρει πνευματικότητα, και όχι ηθική τελείωση. Το να είμαστε ηθικά καλοί αυτό μπορούμε και μόνοι μας να το πετύχουμε, όμως δεν είναι το ζητούμενο, δεν αρκεί η ηθική από μόνη της ώστε να ελκύσουμε την χάρη του Θεού. Η Εκκλησία λοιπόν μας προσφέρει πνευματικότητα. Τι είναι λοιπόν η πνευματικότητα; Μπορεί να μετρηθεί; Η πνευματικότητα είναι κατάστασης όπου ο άνθρωπος έχει υπερβεί τον εγωισμό, την φιλαυτία του, έχει υπερβεί τα του κόσμου και πλέον εν ταπεινώση και μετανοία ζει για τον Χριστό. Ο πνευματικός άνθρωπος δεν είναι κάποιος κουλτουριάρης καλλιτέχνης αλλά είναι μία ποιητική ψυχή που αφέθηκε στην Πρόνοια του Θεού. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που ζει ελεύθερος πέρα από τους τύπους και τον καθωσπρεπισμό του ηθικισμού. Είναι ο άνθρωπος που πέθανε πριν πεθάνει ώστε να μην πεθάνει όταν πεθάνει.
https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
Η Εκκλησία λοιπόν διαλέγει την σημερινή ημέρα για να μας προβάλει έναν τέτοια άνθρωπο ο οποίος και με τη ζωή του αλλά και με το συγγραφικό τους έργο το βιβλίο «Κλίμαξ» μας δείχνει αυτόν τον δρόμο προς την δική μας τελείωση.
Έχουμε πει πολλές φορές ότι η άσκηση είναι απαραίτητη ένα βεβαίως επιθυμούμε να ζήσουμε πνευματικά και όχι ηθικά. Και άσκηση σημαίνει πρωτίστως συντριβεί του εγώ μας. Το πρώτο και βασικό σκαλοπάτι για την πνευματική μας ανάβαση είναι η ταπείνωσις χωρίς την οποία ότι και εάν κάνουμε θα πάει στράφει.
Από κει περά βέβαια ο άνθρωπος μπορεί να ασκηθεί κατά το μέτρο του δυνατού. Με νηστείες, με αγρυπνίες, με προσευχή, με σιωπή, με υπακοή όμως όλα αυτά που θα κάνουμε θα πρέπει να τα κάνουμε όχι ως αυτοσκοπό αλλά ως τα βοηθήματα που θα μας οδηγήσουν στην Αγάπη.
Λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος για την αγάπη: Η αγάπη κυρίως είναι η απόρριψις κάθε εχθρικής και αντιθέτου σκέψεως, εφ΄ όσον «η αγάπη ού λογίζεται το κακόν». Εκείνος που αγαπά τον Κύριον, έχει προηγουμένως αγαπήσει τον αδελφό του. Το δεύτερο οπωσδήποτε είναι απόδειξις του πρώτου. Εκείνος που αγαπά τον πλησίον του, ποτέ δεν θα ανεχθή ανθρώπους πού καταλαλούν και κατακρίνουν άλλους. Θα φύγη δε μακρυά από αυτούς σαν από φωτιά. Εκείνος πού λέγει ότι αγαπά τον Κύριον και συγχρόνως οργίζεται κατά του αδελφού του, ομοιάζει με εκείνον πού τρέχει στον ύπνο του!
Η αγάπη είναι η στάσις και η εδραίωσις των Αγγέλων, η πρόοδος εις τους αιώνας όλων των εκλεκτών του Θεού.
Η αγάπη λοιπόν αδελφοί μου είναι το ζητούμενο για την ασκητική της Εκκλησίας μας. Δεν νοείται πνευματικότητα χωρίς αγάπη, δεν νοείται αγιότητα χωρίς αγάπη, δεν νοείται χριστιανισμός χωρίς αγάπη.
Με την άσκηση θα διαμορφώσουμε την ύπαρξή μας ώστε να φυτρώσει μέσα της η αγάπη, μία αγάπη όμως χωρίς εμπάθεια, χωρίς ιδιοτέλεια, μια αγάπη σταυρική, θυσιαστική όπως εκείνη του Θεανθρώπου Χριστού.
Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος έζησε πολύ ασκητικά, έζησε πολύ σκληρά μέσα σε σπηλιές και οπές της γής, έζησε μεγάλο διάστημα χωρίς επαφή με ανθρώπους και θα περίμενε κανείς ότι ένας τέτοιος άνθρωπος θα γινόταν αγρίμι…και όμως έγινε ακριβώς το αντίθετο. Η ησυχία της ερήμου, η μοναξιά της σπηλιάς, η λιγοστή τροφή, η συνεχείς προσευχή, τα δάκρυα της κατανύξεως τον μεταμόρφωσαν σε επίγειο άγγελο. Όταν καμιά φορά τον έβλεπαν άλλοι ασκητές θαμπωνόντουσαν από το φως του προσώπου του. Όταν πήγαινε κάποιος να τον συμβουλευτεί έμενε έκπλητος από την καλοσύνη του, την ευγένεια και τους τρόπους του. Πως λοιπόν ένας ερημίτης δεν κατέληξε αγρίμμι αλλά έγινε ένσαρκος άγγελος; Πρωτίστως με την Χάρη του Θεού, με την άσκησή του, με την αγάπη που καλλιεργούσε μέσα του για όλους τους ανθρώπους αν και βρισκόταν μόνος του. Όταν νήστευε δεν νήστευε μόνο για τον εαυτό του αλλά για όλους, όταν δεν έπινε νερό για πολλές ημέρες δεν το έκανε μόνο για αυτόν αλλά το έκανε για όλους και πρόσφερε αυτή του την θυσία, αυτόν του τον αγώνα αντίδωρο προς τον Δωρεοδότη Χριστό. Όταν προσευχόταν και αγρυπνούσε το έκανε για όλους, έτσι λοιπόν βλέπουμε αδελφοί μου ότι όπως ακριβώς ο άγιο Ιωάννης ο Σιναϊτης έτσι και οι μοναχοί των ημερών μας οι οποίοι ζουν μακριά από την βοή και φασαρία των πόλεων προσεύχονται και αγωνίζονται εν Θεώ όχι μόνο για τους εαυτούς τους αλλά για όλους μας.
Είθε λοιπόν και εμείς να προσπαθούμε πάντοτε όχι μόνο την Μεγάλη Τεσσαρακοστή να ζούμε ασκητικά, πνευματικά καλλιεργώντας την αγάπη, διότι η μεγαλύτερη άσκηση τελικά είναι η άσκηση της αγάπης στο πρόσωπο του αδελφού μας.
Η αγάπη είναι το τέλος, η ατέλεστη τελείωσεις εν Χριστώ διότι όπως λέγει και ο απ. Παύλος: «Νυνί δε μένει τά τρία ταύτα∙ πίστις, ελπίς, αγάπη∙ μείζων δε πάντων η αγάπη». 

«Παπαφλεσσας», «Μαντω Μαυρογενους», «Οι Σουλιωτες» - Δειτε τρεις ελληνικες ταινιες για το 1821

9:30:00 μ.μ.

Ηταν «προϊον του Διαφωτισμου» η Επανασταση του 1821 ή Εθνικος Αγωνας; Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ απαντα!

7:30:00 μ.μ.

ΕΠΕΙΔΗ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ που κατέχουν και δημόσια αξιώματα - τρομάρα τους - επιμένουν να μιλάνε για «Ελληνική Επανάσταση προϊόν του διαφωτισμού» και άλλες ΑΗΔΙΕΣ, ας δούμε τι λέει για τον Ξεσηκωμό του Γένους ο ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης:

«H επανάστασις η ειδική μας δέν ομοιάζει μέ καμίαν απ' όσες γίνονται σήμερα εις τήν Ευρώπην. Της Ευρώπης οι επαναστάσεις εναντίον τών διοικήσεων των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο δικός μας πόλεμος ήταν ο πλέον δίκαιος: ήταν έθνος μέ έθνος».

Εσείς ποιους θα πιστέψετε; Τους άκαπνους γραικύλους ή ΟΣΟΥΣ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ;

Στολη Αφθαρσιας, του Φωτη Κοντογλου

5:30:00 μ.μ.

Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν, για της πατρίδος την ελευθερίαν, γι’ αυτά τα δύο πολεμώ, γι’ αυτά να ζήσω επιθυμώ, κι αν δεν τα αποκτήσω τι μ’ ωφελεί να ζήσω; Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1821 έχει μια πνοή αγιασμένη, κι η ιστορία της είνε σαν συναξάρι.
Η Ελλάδα μπορεί να παρασταθεί σαν τη μητέρα των Μακκαβαίων που είδε να βασανίζονται και να σφάζονται μπροστά της τα παιδιά της ένα-ένα. Από τον καιρό που χάθηκε η Κωνσταντινούπολη, η πατρίδα μας μαυροφόρεσε σαν χαροκαμένη χήρα· οι άνδρες ήτανε σαν ασκητές, οι γυναίκες σαν καλογρηές, τα τραγούδια μας γεμάτα πόνο και ελπίδα, τη λεγόμενη «χαρμολύπη», σαν χερουβικά, σαν τροπάρια. Μια αγιωσύνη τα τύλιγε όλα. Οι καρδιές ήτανε, με όλη την παληκαριά τους, συντετριμμένες και ταπεινωμένες.

Γι’ αυτό κι η θρησκεία μας ήτανε αληθινή, επειδή η πίστη του Χριστού δεν ταιριάζει σε ανθρώπους απίκραντους και καλοπερασμένους, κατά τα λόγια του Χριστού που λέγει: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε», και στενή και τεθλιμμένη η οδός». Μα όσα χάνει ο άνθρωπος σε καλοπέραση, τα κερδίζει «εκατονταπλασίονα» σε βάθος πνευματικό. Και το έθνος μας που στάθηκε κακότυχο και βασανισμένο, από την άλλη μεριά στάθηκε ευλογημένο, κατά τον λόγο που λέγει ο Σολομών για όσους μαρτυρούνε για την αλήθεια: «και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης· και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται». Και ποια είνε αυτή η αντάμειψη; Η αντάμειψη ήτανε πως ντυθήκανε με κάποια στολή αφθαρσίας αυτοί που ζούσανε «υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, εν ερημίαις πλανώμενοι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης». Για τούτο, όποιος άνθρωπος έχει καρδιά καθαρή, και νιώσει την Ελληνική Επανάσταση, σαν να τραβιέται από κάποιον μαγνήτη, ας είνε κι άλλης φυλής άνθρωπος, χωρίς να γνωρίζει καλά- καλά από πού βγαίνει αυτή η γλυκύτητα και η κατανυκτική αγάπη, μ’ όλο που ακούει σκοτωμούς, μαρτύρια και μοιρολόγια, που σε άλλη περίσταση αγριεύουνε τον άνθρωπο. Θαρρεί πως δεν γινήκανε στ’ αληθινά αυτά που ακούει, αλλά πως είνε κάποιο έμορφο παραμύθι. Τα πιο σκληρά πράγματα χάνουνε τη σκληρότητά τους, καν φονικά, καν αγωνίες κάθε λογής, φτώχια, κρύο, πείνα, αρρώστεια, ορφάνια. Κάποιος μυστικός πλούτος τα χρυσώνει όλα, ο της αφθαρσίας ο Παράκλητος (ο Παρηγορητής), το Πνεύμα το Άγιον. Αυτή είναι που λέγω στολή Αφθαρσίας κι ελπίδα Αθανασίας.

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
Η Ελληνική Επανάσταση είνε σαν το χάλκινο μοσχάρι που έκανε ένας τεχνίτης για τον τύραννο Φάλαρη και που το πύρωνε με φωτιά και σφαλούσε στην κοιλιά του όσους ήθελε να βασανίσει για να ψηθούνε ζωντανοί. Μα αντί ν’ ακούγονται βογκητά και φρικτοί θρήνοι από το στόμα του βοδιού, έβγαιναν τραγούδια χαρούμενα, επειδή ο τεχνίτης είχε βάλει επιτήδεια στο λαρύγγι του βοδιού κάποιο όργανο που άλλαζε τους θρήνους σε χαρούμενη μουσική. Ο Αθανάσιος Διάκος τραγουδούσε περασμένος στη σούβλα, κι οι γυναίκες του Ζαλόγγου χορεύανε και πέφτανε στον γκρεμνό. Κι όλοι οι Έλληνες, άνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι, δεσποτάδες, παπάδες, λαϊκοί, ψέλνανε σαν να τραγουδούσανε και τραγουδούσανε σαν να ψέλνανε, όπως οι τρεις Παίδες της καμίνου που δοξολογούσανε τον Θεό χορεύοντας μέσα στη φωτιά σαν να δροσολογιότανε. Απ’ όλη την αιματοβαμμένη Ελλάδα ακουγότανε «ήχος καθαρός εορταζόντων», κι οι Έλληνες τρέχανε στον θάνατο «αγαλλομένω ποδί, Πάσχα κροτούντες αιώνιον». Γι’ αυτό μαγεύθηκε ο κόσμος, χωρίς να ξέρει γιατί. Εκείνο που τους μάγευε ήτανε η Ελπίδα της Αθανασίας που βγαίνει από την Ορθοδοξία και που τα σκεπάζει όλα με την χαρούμενη πνοή της.

Η χαρά του Χριστού είνε ένα άνθος που φυτρώνει μοναχά στις καρδιές που πονούν. Για τούτο ο Δαυΐδ έλεγε: «Κύριε εν θλίψει επλάτυνάς με». Κι οι ασκηταί της Ορθοδοξίας τη λέγανε «Χαρμολύπη» ή «Χαροποιόν πένθος», αυτή τη χαρά που βγαίνει από τη συντριμμένη καρδιά. Η Ελληνική Επανάσταση ήτανε τα χαρούμενα ορμήματα του Ποταμού της Ορθοδοξίας. Γι’ αυτό τη μισήσανε και την πολεμήσανε οι «ψευδάδελφοι», εκείνοι που ιδρύσανε στ’ όνομα του Χριστού ένα σύστημα εγκόσμιας ευδαιμονίας, κάποιον «αριστοκρατικό χριστιανισμό» που τραβά τις ματαιόδοξες ψυχές, και τις ξεραίνει από τη χαρά του Χριστού, από τη «χαρμολύπη»[1]. Οι Έλληνες του καιρού εκείνου ήτανε «πτωχοί τω πνεύματι», κατά τους έξυπνους του κόσμου. Ήτανε απλοί και φυσικοί, κι η όψη τους, τα λόγια τους, οι συνήθειές τους, τα φερσίματά τους ήτανε αληθινά, δηλαδή Ελληνικά. Η ψυχή τους ήτανε δεμένη με τη φύση και τη θρησκεία τους. Λεοντόκορμοι άνδρες που βαστούσανε από αρχαία αίματα, ζούσανε στον ανοιχτόν αγέρα όπως τους έπλασε ο Θεός, με γένεια, με μουστάκια, με μακρυά μαλλιά σαν το Χριστό, γοργοπόδαροι, λιγόφαγοι, θρήσκοι, ταπεινοί μπροστά στους γεροντότερους και στους παπάδες, με ψυχή γεμάτη κρυφά πλούτη. Απάνω απ’ όλα ήτανε η Θρησκεία, η Πίστις των Πατέρων μας.

Κι οι λειτουργοί της ήτανε οι πνευματικοί τους, οι δάσκαλοί τους, οι προστάτες τους, οι παρηγορητές τους, οι δικαστές τους, οι εξομολόγοι τους. Ο πιο αγαπημένος αρματωλός για το λαό, ο πιο αγνός πολεμιστής, ο καινούριος άγιος Γιώργης, στάθηκε ένας παπάς, ο Αθανάσιος Διάκος, που σουβλίσθηκε για την Πίστη του Χριστού. Άλλοι τέτοιοι αγιασμένοι που αγωνισθήκανε για την Πίστη, είνε ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’, ο Ησαΐας Σαλώνων, ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Κυπριανός στην Κύπρο· τι λέγω; Νέφος ολόκληρο ρασοφορεμένοι, Ορθόδοξον Ιεράτευμα. Πριν να γίνει η Επανάσταση, χιλιάδες Νεομάρτυρες μαρτυρήσανε για την Πίστη, κι ύστερα ήρθανε οι αρματωλοί. Οι δεσποτάδες, οι παπάδες κι οι καλόγεροι είχανε γίνει σαν τους προφήτες που οδηγούσανε τον νέον Ισραήλ στη Γη της Επαγγελίας. Οι αρματωλοί γινήκανε σαν ασκητές και ψέλνανε απάνω στο μετερίζι, και ξεστηθίζανε το Ψαλτήρι για παρηγοριά, με τα χαϊμαλιά στο στήθος που παριστάνανε τον Χριστό, την Παναγία, τον άη Γιώργη, τον άη Δημήτρη. Για φυλαχτό είχανε ή τίμιο ξύλο, ή άγιο λείψανο, ή ένα κομμάτι από το παλιόρασο του άγιου Κοσμά. Πολλοί αρματωλοί ήτανε ζωγραφισμένοι στα ερημοκκλήσια μαζί με τους αγίους.

Η ζωγραφιά του Μεϊντάνη βρισκότανε στην εκκλησιά της Κατούνας, του Ανδρούτσου στο Μεγάλο Μετέωρο, του Διαμαντή Σπατούλη στην εκκλησιά στ’ Αλεποχώρι Μπότσαρη. Και τους σκοτωμένους τους θάβανε κοντά στην εκκλησιά. Λοιπόν, δεν είνε αγιασμένη η Επανάστασή μας, δεν είνε η Ορθοδοξία ματωμένη για να φυλάξη την πίστη μας; Η Ορθοδοξία έγινε ένας λόγος άδειος στα στόματα των σημερινών φραγκοδασκαλευμένων δασκάλων. Μα η αληθινή Ορθοδοξία που είνε πλούτος και ρίζα αθανασίας, είνε φυτρωμένη βαθειά στην καρδιά του ορθοδοξώτατου λαού μας, που όσο δεν ήθελε να τουρκέψει, άλλο τόσο δεν θέλει να φραγκέψει.
Φώτης Κόντογλου
ΚΙΒΩΤΟΣ ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΔΑΧΗΣ
ΕΤΟΣ Β’ ΜΑΡΤΙΟΣ 1953 ΑΡΙΘ. ΦΥΛΛΟΥ 15
[1] Πριν λίγες μέρες γράψανε οι εφημερίδες πως το καθολικό περιοδικό «Ecclesia», δημοσίευσε ένα άρθρο του Κλωντ Φαρρέρ που κατακρίνει την Ελληνική Επανάσταση… Μ’ όλο που αυτό το περιοδικό δημοσιεύει πολλά ορθόδοξα κείμενα και στην πρώτη όψη φαίνεται χριστιανικό, ωστόσο το δηλητήριο τόχει πάντα κρυμμένο κατεπάνω στην Ορθοδοξία.



Η Προσευχη του Μακρυγιαννη για την Ελευθερια της Πατριδος

ΣΧΟΛΙΟ ΕΛΛΑΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Όταν μιλάνε οι άνθρωποι που ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ για να αραδιάζουν ελεύθεροι τις αντίχριστες και μισελληνικές «θεωρίες» τους οι σύγχρονοι Νενέκοι και Εφιάλτες, εμείς απλά πρέπει να σωπαίνουμε, να σκύβουμε το κεφάλι και να τους ακούμε ευλαβικά. Ειδικά ο Μακρυγιάννης, που πολεμούσε σαν λιοντάρι τους Τούρκους και πρωτοστάτησε στη δημιουργία Συντάγματος, ζώντας παράλληλα ως κοσμοκαλόγερος παρότι υπεροπολύτεκνος, θα πρέπει να προβληματίσει όλους μας με τον αγνό, αντρίκειο και καθαρά Ελληνορθόδοξο τρόπο σκέψης του:

Από τα Απομνημονεύματα του Μεγάλου Στρατηγού της Ελληνικής Επανάστασης Γιάννη Μακρυγιάννη.
«Εἰς τὴν δόξα, εἰς τὴν δόξα, εἰς τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀγιά Τριάδος, τῆς Θεοτόκος, τοῦ ἃ-Γιάννη τοῦ Βαφτιστῆ καὶ πάντα τῶν ἁγίων καὶ τοῦ ἁγίου Βασιλείου, νὰ πρεσβέψει εἰς τὴν παντοδυναμίαν του καὶ εἰς τὴν βασιλείαν του, νὰ μᾶς λευτερώσει τώρα εἰς τὸ νέον ἔτος, νὰ μᾶς λευτερώσει ἀπὸ τὴν κακία μας, ἀπὸ τὴν διοτέλειά μας καὶ ἀπὸ τὰ πάθη μας καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιβουλίαν τῶν ξένων.
Ἡ παντοδυναμία σου εἶσαι πολυέλεος, πολυεύσπλαχνος, ἡ ἀγαθότη σου εἶναι ἄβυσσος τῆς θαλάσσης. Ἔλεος ζητῶ, νὰ μοῦ καθαρίσεις τὴν ἁμαρτωλή μου ψυχὴ καὶ τὰ βρωμερά μου σπλάχνα καὶ νὰ μοῦ δώσεις ταπεινοσύνη, σωφροσύνη καὶ πίστη καθαρά, νὰ δυνηθῶ νὰ σὲ προσκυνήσω καὶ νὰ σὲ δοξολογήσω καὶ νὰ σὲ εὐνογήσω μὲ καθαρότης καὶ νὰ σὲ περικαλέσω, ὁ ἁμαρτωλός, διὰ τῆς πρεσβείας τῆς Θεοτόκος καὶ τῶν ἁγίων, νὰ σώσει τὴν ματοκυλισμένη μου πατρίδα καὶ θρησκείαν καὶ γενικῶς τοὺς τίμιους ἀνθρώπους, ὅσοι φέρνουν δοξολογίαν εἷς τὴν παντοδυναμίαν σου καὶ εἰς τὴν βασιλείαν σου, τρισυπόστατε Θεέ, σωτήρα τοῦ παντός, νὰ μᾶς σώσεις, νὰ μᾶς λευτερώσεις ἀπὸ τὰ κοφτερὰ δόντια τῶν γουρνόλυκων.
Τρέχομεν εἰς τὸ ἔλεός σου καὶ εἰς τὴν ἐσπλαχνίαν σου καὶ τῆς βασιλείας σου. Τὸ ἔλεός σου ζητοῦμεν, οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ οἱ ἀδύνατοι, οἱ ἀνάξιοι δοῦλοι σου καὶ σκλάβοι σου. Συχώρησε μὲ , Κύριέ μου, ὀποὶ σὲ βάρυνα. Ποῦ ἀλλοῦ νὰ τρέξω; Ποῦ ἀλλοῦ νὰ τρέξομεν οἱ ἀνάξιοι δοῦλοι σου, ποῦ ἀλλοῦ οἱ ἀδύνατοι νὰ βροῦμεν δικιοσύνη, ποιὸς ποιμένας καὶ πίτροπός σου ἔχει δικιοσύνη νὰ δικιώσει τὸ δίκιον τοῦ κάθε ἀνθρώπου; Θεὲ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γὴς καὶ τῆς θάλασσας.
Σῶσε μας, ἡ παντοδυναμία σου, ὅτι χαθήκαμεν ἐδῶ καὶ εἰς τὴν ἄλλη ζωή. Κύριε, μὲ τί στόμα νὰ σὲ περικαλέσουμεν, μὲ τί μάτια νὰ σηκώσουμεν νὰ σὲ τηράξομεν καὶ νὰ περικαλέσουμεν τὸ πανάγαθό σου ὄνομα καὶ τῆς βασιλείας σου;
Κύριε, ἡ παντοδυναμία σου ἐπολέμησες, ἀγωνίστης, ἐσπαλχνίστης, ἡ παντοδυναμία σου καὶ ἡ βασιλεία σου, καὶ ἀνάστησες νεκρούς, πεθαμένους, λιωμένους τόσες αἰῶνες, καὶ τοὺς πεθαμένους καὶ λιωμένους καὶ ὀλίγους καὶ ἀδύνατους καὶ ἀμαθεῖς, μὲ δεμένα σκοινιὰ τὰ περισσότερα τουφέκια, καὶ μὲ χωρὶς ἀναγκαία του πολέμου, ξιπόλυτοι καὶ γυμνοὶ καὶ νηστικοὶ τὶς περισσότερες φορές, καὶ ἀντινέργειες τῶν δυνατῶν, πενήντα χιλιάδες δὲν ἤμαστεν ποτὲς εἰς τὸν πόλεμον, στεριὰ καὶ τοῦ πελάου, καὶ ν’ ἀφανιστοῦν περίτου τετρακόσιες χιλιάδες ψυχές, ντόπιοι καὶ ξένοι Τοῦρκοι, δύναμη δική μας ἦτον, ἀντρεία δική μας ἦταν, ἀρετὴ καὶ πατριωτισμὸς δικός μας ἦταν, ὅτι πατριωτισμὸν καὶ ἀρετὴ θυσιάζομεν.
https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
Καὶ τώρα χερότερον εἴχαμεν, καὶ τότε μᾶς ἔσωσες, πανάγαθε Θεέ, μᾶς ἀνάστησες καὶ μᾶς σώνεις κάθε στιγμὴν καὶ κάθε… ἀπὸ τὴν διοτέλειά μας, ἀπὸ τὴν χαμέρπειά μας, ἀπὸ τὴν ἀπιστία μᾶς πωλοῦμεν, καὶ τὴν παντοδυναμίαν σου καὶ τὴν βασιλείαν σου κατακρένομεν, καταλαλοῦμεν.
Καταπωλήσαμεν μέσα εἰς τὶς ἀγορὲς καὶ σοκάκια δισκοπότηρα, ὅτι δὲν ματαείχαμεν τὴν ἀνάγκη τους νὰ μεταλάβομεν, πουλήσαμεν τὰ πολυτίμητα εὐαγγέλια καὶ ὅλα τὰ γερὰ τῶν ναῶν σου, καὶ ζωντανὰ καὶ τόπους, καὶ κατακερματίσαμεν καὶ τ’ ἅγια μοναστήρια καὶ τὶς ἐκκλησίες, καὶ τὶς φκιάσαμεν σπίτια, ἀχούρια καὶ τὰ ἑξῆς.
Ὅ,τι ἀνταμεβῆ ἧβρες ἀπὸ τοὺς Ὁβραίους, ὁπού ’ταν ἀλλόθρησκοι καὶ σὲ σταύρωσαν, ἧβρες καὶ ἀπὸ ἐκείνους ὁπού κοπίασες καὶ κοπιάζεις καὶ ἀνάστησες καὶ ἀναστήνεις, ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους χριστιανούς.
Μὲ τί πρόσωπον, Κύριέ μου, νὰ παρουσιαστῶμεν ὀμπρός σου, καὶ μὲ τί στόμα καὶ γλώσσα νὰ σὲ περιλέσουμεν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς, ὁπού κιντυνεύομεν, οἱ ἀχάριστοι, οἱ διοτελεῖς, οἱ κακοὶ τεμπέληδές του κόσμου, οἱ προδότες καὶ ἀσεβεῖς, κάθε γερὸν πράμα!
Θεοτόκε, μητέρα τοῦ παντός, τὸ καύκημα τῆς παρθενίας, τὸ καύκημα τῆς ἀρετῆς καὶ τὰ πάντα τῆς ἀγαθότης, προστρέχομεν οἱ ἁμαρτωλοί, οἱ ἀδύνατοι, εἰς ἐσπλαχνίαν τῆς ἀγαθότης σου, νὰ λυπηθεῖς τοὺς ἀθώους ἐκείνους ὁπού φέρνουν τὴν ἁμαρτωλή τους προσευχὴ ’λικρινώς εἰς τὸν παντουργὸν καὶ εἰς τὴν βασιλείαν του, ἐκείνους ὁπού ’τρεξαν ξιπόλυτοι καὶ γυμνοί, ἐκείνους ὁπού ἄφησαν χῆρες καὶ ἀρφανά, ἐκείνους ὁπού ’χυσαν τὸ αἷμα τους, κατὰ τὸν ὅρκον τους, ν’ ἀναστηθεῖ διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Παντοκράτορα ἡ σκλαβωμένη τοὺς πατρίδα καὶ νὰ λαμπρυθεῖ ὁ σταυρὸς τῆς ὀρθοδοξίας, καὶ δὶ’ αὐτὸν τὸν ὅρκον αὐτεῖνοι πέθαναν δὶ αὐτείνη τὴν πατρίδα καὶ θρησκεία, καὶ θυσίασαν καὶ τὸ ἔχει τους, καὶ πολλῶν οἱ γυναῖκες τους, τὰ παιδιά τους, οἱ συγγενεῖς τους διακονεύουν καὶ ταλαιπωροῦνται ξιπόλυτοι, γυμνοί, νηστικοὶ στὰ σοκάκια ἐκείνης τῆς ματοκυλισμένης πατρίδος ὁπού ζύμωσαν οἱ γονέοι τους καὶ οἱ συγγενεῖς τους μὲ τὸ αἷμα τους, καὶ τὴν γοδέρουν σήμερα καὶ τὴν τρῶνε καὶ τὴν προδίνουν οἱ γουρνόλυκοι μὲ τ’ ἀκονισμένα δόντια καὶ οἱ σύντροφοί τους αὐτεινῶν οἱ τοιοῦτοι. Θεοτόκο, μήτηρ τοῦ παντός, αὐτοὺς τοὺς ἀθώους νὰ λυπηθεῖς, αὐτοὺς τοὺς γυμνοὺς καὶ ταλαίπωρους.
Αὐτεῖνοι φέρνουν δοξολογίαν εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὴν βασιλείαν του. Νὰ πρεσβέψεις εἰς τὴν παντοδυναμίαν τοῦ ν’ ἀναστήσει πίσου τοὺς γερούς του ναούς, τ’ ἅγια τὰ μοναστήρια ὁπού τρώγαν ψωμὶ οἱ δυστυχισμένοι, ἀφοῦ αὐτὰ ὅπου ζοῦσαν πολὺ ἀδύνατοι ἀπὸ τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ τοὺς κόπους τῶν πατέρων, τῶν καλογέρων – δὲν ἦταν καπιτσίνοι δυτικοί, ἦταν ὑπηρέτες τῶν μαναστηριῶν τῆς ὀρθοδοξίας.
Δὲν ἦταν τεμπέληδες, δούλευαν καὶ προσκυνοῦσαν. Καὶ εἰς τὸν ἀγώνα τῆς πατρίδος σ΄ αὐτὰ τὰ μοναστήρια γενόταν τὰ μυστικοσυμβούλια, συναζόταν τὰ ὀλίγα ἀναγκαῖα του πολέμου, καὶ εἰς τὸν πόλεμον θυσίαζαν καὶ σκοτωνόταν αὐτεῖνοι οἱ ὑπηρέτες τῶν μαναστηριῶν καὶ τῶν ἐκκλησιῶν – τριάντα εἶναι μόνον μὲ μένα σκοτωμένοι ἔξω εἰς τοὺς πολέμους καὶ εἰς τὸ τὸ Νιόκαστρο, καὶ εἰς τὴν Ἀθήνα.
Ἔλιωσαν αὐτεῖνοι οἱ πατέρες, τώρα εἰς τὰ γερατειὰ τοὺς βασανίζονται πολὺ εἰς τοὺς δρόμους. Θεοτόκο μου, νὰ περικαλέσεις τὸν ἀφέντη μας καὶ τὸν μονογενῆ σου ν’ ἀναστήσει πίσου αὐτά, καὶ τὶς ἅγιες ἐκκλησίες του, ὁπού κατακερματίσαμεν ἐμεῖς οἱ ἀχάριστοι καὶ μᾶς ἧβρε ἡ δίκια τοῦ ὀργὴ καὶ τῆς βασιλείας του, νὰ τὸν περικαλέσεις, Θεοτόκο μου, νὰ τὰ ἀναστήσει πίσου, καὶ νὰ σηκώσει τὴ δίκια τοῦ ὀργὴ ὁπού ’χει σὲ μᾶς τοὺς ἀχάριστους καὶ νὰ φέρει πίσου τὴν εὐκή του καὶ τὴν εὐλογία του καὶ τῆς βασιλείας του, ὁπού τὴν στερηθήκαμεν ἀπὸ τὴν κακία μας καὶ διοτέλειά μας καὶ ἐγίναμεν ἡ παλιοψάθα τῆς κοινωνίας, καὶ ἐγίναμεν καθὼς φαινόμαστε ὡς τὴν σήμερον.
Τὸ ἔλεός του εἶναι ἄβυσσος τῆς θαλάσσης, καὶ τοὺς ἀνόητους ἐμᾶς καὶ τοὺς διοτελεῖς νὰ μᾶς ἑνώσει καὶ νὰ μᾶς φωτίσει καὶ νὰ μᾶς δώσει εἰς τὸ ἑξῆς πατριωτικὰ αἰστήματα διὰ τὴν πατρίδα μας καὶ θρησκεία μας, καὶ πίστη καθερὰ νὰ ’χωμεν εἰς τὸν παντουργό μας καὶ εἰς τὴν βασιλείαν του, νὰ μᾶς σώσει ἐδῶ καὶ εἰς τὴν παντοτινὴ ζωή, νὰ δώσει τοῦ γερατείου τοῦ ρήνη καὶ ὁμόνοιαν, τὴν εὐκή του καὶ τὴν εὐλογία του, καὶ εἰς τοὺς προκρίτους, τοὺς ποιμένες, καὶ γενικῶς τὸν λαόν του, νὰ ’ρθει πίσου ἡ νεκρανάστασή του διὰ τῆς εὐλογίας του.
Προστρέχομεν οἱ ἁμαρτωλοί, οἱ ἀνάξιοι δοῦλοι σου καὶ οἱ σκλάβοι σου εἰς τὸ ἔλεός σου καὶ εἰς τὴν ἐσπλαχνίαν σου καὶ τῆς βασιλείας σου. ἔλεος ζητοῦμεν, νὰ μᾶς δώσεις καθαρὰ σπλάχνα καὶ καθαρὰ ψυχή, νὰ δυνηθῶμεν νὰ σὲ προσκυνήσουμεν καὶ νὰ σὲ δοξολογήσουμεν μ’ ἐξ ὅλης καρδίας, εὐεργέτη καὶ προστάτη ἀληθινέ.»

ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ στο 1821: Δειτε 6 Ντοκιμαντερ του Ελλας - Ορθοδοξια για την Επανασταση και τους Αγωνιστες της!

12:00:00 μ.μ.

1) ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ - Μπήκαμε σε Κρυφό Σχολειό!!!

Ένα συγκλονιστικό και σπάνιο ντοκουμέντο - απάντηση σε όσους διαστρεβλώνουν την Ιστορία μας με "συνωστισμούς" και άλλα παρόμοια...διδάγματα, προκειμένου να μας κάνουν να την ξεχάσουμε εντελώς!

Το ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος βρέθηκαν στην Λαμπεία (Δίβρη) της ορεινής Ηλείας και τη Μονή Χρυσοπηγής, όπου διατηρείται σε άριστη κατάσταση ένα Κρυφό Σχολειό!

Περιηγηθήκαμε μέσα σ' αυτό τον στενότατο και υγρό χώρο, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουμε σε τι συνθήκες μάθαιναν γράμματα τα σκλαβωμένα ελληνόπουλα, προκειμένου να διατηρήσουν τη γλώσσα, τις παραδόσεις και τις ρίζες τους.

Η εμπειρία της επίσκεψης σε έναν τέτοιο χώρο, δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια, ούτε με εικόνες. Ίσως όμως αυτό το αποκαλυπτικό βίντεο βοηθήσει πολλούς να καταλάβουν πως το Κρυφό Σχολειό όχι μόνο δεν ήταν μύθος, αλλά αντίθετα μια πραγματικότητα ολοζώντανη!

2) ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ - Εδώ προσευχόταν στην Παναγία ο Κολοκοτρώνης!
Ένα αποκαλυπτικό οδοιπορικό στα μέρη όπου έζησε, έδρασε και προσευχόταν ο θρυλικός Γέρος του Μωριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης!

Το ΕΛΛΑΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος ταξίδεψαν μέχρι την ορεινή Αρκαδία και το Λιμποβίτσι, όπου βρίσκονται τα περίφημα "κολοκοτρωνέϊκα λημέρια", τόπος συνάθροισης και δράσης των αρματωλών που δοξάστηκαν στο πεδίο της μάχης, ελευθερώνοντας την Ελλάδα από αιώνες τουρκικής σκλαβιάς!

Μετά από μια περιήγηση στο σπίτι του Κολοκοτρώνη, κατευθυνόμαστε προς το Χρυσοβίτσι, όπου υπάρχει η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εκεί ο Αρχιστράτηγος του Απελευθερωτικού Αγώνα, όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του, προσευχόταν για να πάρουν δύναμη οι Έλληνες. Λέει χαρακτηριστικά:

«Έκατσα που εσκαπέτισαν με τα μπαϊράκια τους απεκατέβηκα κάτω. Ήταν μιά εκκλησία εις τον δρόμον, η Παναγία στο Χρυσοβίτσι, και το καθησιό μου ήτο όπου έκλαιγα την Ελλάς...Σίμωσα, έδεσα το άλογό μου σ' ένα δένδρο, μπήκα μέσα και γονάτισα. Παναγία μου είπα από τα βάθη της καρδιάς μου και τα μάτια μου δάκρυσαν. Παναγία μου βοήθησε και τούτη τη φορά τους Έλληνες να ψυχωθούν. Έκανα το Σταυρό μου, ασπάσθηκα την εικόνα της, βγήκα από το εκκλησάκι, πήδηξα στο άλογό μου και έφυγα. Σε λίγο μπροστά μου ξεπετάγονταν οχτώ αρματωμένοι, ο εξάδελφός μου ο Αντώνης Κολοκοτρώνης και επτά ανήψια του. - Κανείς δεν είναι στην Πιάνα, μου είπε ο Αντώνης. Ούτε στην Αλωνίσταινα. Είναι φευγάτοι. - Ας μη είναι κανείς αποκρίθηκα. Ο τόπος σε λίγο θα γιομίση παλληκάρια...Ο Θεός υπέγραψε την λευτεριά της Ελλάδος και δεν θα πάρη πίσω την υπογραφή του».

Η πίστη και η φιλοπατρία του Κολοκοτρώνη, όπως και των άλλων αγωνιστών του 1821, ήταν τα στοιχεία που στάθηκαν καθοριστικά για την λευτεριά του Έθνους μας: Κι επειδή τελευταία μερικοί κάνουν πως τα...ξεχνούν, τους τα υπενθυμίζουμε με αδιάψευστα ντοκουμέντα όπως αυτό το βίντεο, από τα μέρη όπου ζήταγε την βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου ο μεγάλος Κολοκοτρώνης!

3) Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο αδικοχαμένος ήρωας
Ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για την ζωή, τη δράση και τον απροσδόκητο θάνατο του μεγάλου Έλληνα Οπλαρχηγού της Επανάστασης του 1821!

Το ΕΛΛΑΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος αναζητούν πληροφορίες και περπατούν στα μέρη όπου κορυφώθηκε η επαναστατική δράση του Καραϊσκάκη με δραματικό τρόπο, την Αττική.

Η μάχη του Φαλήρου, έμελλε να παγιώσει την τουρκική κυριαρχία στην Αθήνα και τα περίχωρα μέχρι το 1833! Πώς όμως φτάσαμε εκεί; Πώς οι ελληνικές δυνάμεις συνετρίβησαν, ενώ μέχρι τότε - παρά την αριθμητική τους μειονεξία - νικούσαν σχεδόν πάντα τις αντίστοιχες τουρκικές;

Κατά πόσο βοήθησαν οι "μεγάλες δυνάμεις" τον απελευθερωτικό αγώνα, όπως μας λένε γεμάτοι σιγουριά κάποιοι...ιστορικοί;

ΠΟΙΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΔΙΟΙΚΗΤΩΝ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ;

Ήταν σκόπιμη δολοφονία ή ένα τυχαίο γεγονός;

Με θάρρος αλλά και ιστορική συνέπεια, απαντάμε στα παραπάνω ερωτήματα και φωτίζουμε τις άγνωστες πτυχές μιας τραγικής ιστορίας, που δυστυχώς έχει λησμονηθεί - ίσως για ευνόητους λόγους - από το νεοελληνικό κράτος.

Έχουμε όμως όλοι χρέος απέναντι σε αυτό τον άνθρωπο, που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Επανάσταση και με τη ζωή και το θάνατό του, έγινε συνώνυμο της λεβεντιάς, του πατριωτισμού και της αγνής πίστης στα ιερά και τα όσια του λαού μας!
 

4) ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ - Στα βήματα του Αθανασίου Διάκου

'Ενα οδοιπορικό Ιστορίας, μνήμης και τιμής στα χνάρια του Αετού της Ρούμελης, του Εθνομάρτυρα Αθανασίου Διάκου!

Το ΕΛΛΑΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος σας μεταφέρουν στα μέρη όπου έδρασε, δοξάστηκε και πέθανε μαρτυρικά ο μεγάλος αγωνιστής του '21: Από την Αλαμάνα και τις άνισες μάχες με τους Τούρκους, στον μαρτυρικό του θάνατο στη Λαμία με ανασκολοπισμό (σούβλισμα).

Περιγράφονται αναλυτικά οι φρικαλεότητες των  Τούρκων, που κάποιοι εγχώριοι γραικύλοι έχουν βαλθεί να μας κάνουν να ξεχάσουμε: Όχι, αγαπητοί φίλοι. Εδώ θα δείτε μονάχα την ΩΜΗ ΑΛΗΘΕΙΑ για έναν βάρβαρο και απολίτιστο λαό, που καμία σχέδη δεν έχει με τα συνεχή τουρκοσήριαλ που προβάλουν μανιωδώς οι ανελλήνιστοι ελληνόφωνοι ( ; ) των "ελληνικών" καναλιών!

Τιμούμε και δοξάζουμε τον Αθανάσιο Διάκο για την πίστη, την φιλοπατρία και την ανδρεία του: Αξίες που μοιάζουν να έχουν εκλείψει στη σύγχρονη εποχή, αλλά που πάντα υπάρχουν ΗΡΩΕΣ όπως ο μοναχός που έγινε πολεμιστής, για να είμαστε σήμερα εμείς ελεύθεροι!


5) Στρατηγός Μακρυγιάννης - Υπέρ Ελλάδος και Ορθοδοξίας!

Ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στον μεγάλο Έλληνα Οπλαρχηγό και πρωτεργάτη της δημιουργίας Συντάγματος!

Το ΕΛΛΑΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος αναζητούν τα χνάρια του Μακρυγιάννη στη σύγχρονη, πολύβουη και απρόσωπη Αθήνα: Από το σπίτι του στον ίσκιο της Ακρόπολης, μέχρι τις συγκλονιστικές στιγμές που διαδραματίστηκαν στα Ανάκτορα του Όθωνα.

Μέσα από τα Απομνημονεύματα του ξακουστού Αγωνιστή, παρουσιάζονται οι ελληνορθόδοξες και άδολες προθέσεις του, που ήρθαν σε οξεία σύγκρουση με το πολιτικό κατεστημένο της εποχής: Τα όσα διηγείται ο Μακρυγιάννης για διεφθαρμένους πολιτικούς που καλοπερνούν ενώ ο λαός πεινά, θυμίζουν έντονα τη σύγχρονη εποχή.

Η πίστη και η φιλοπατρία του Στρατηγού, εκφράζονται με αντρίκειο και απόλυτο τρόπο, σε όσους επιβουλεύονται τα ιερά και τα όσιά μας: Έτσι, μετά από τόσα χρόνια ο μεγάλος Στρατηλάτης δίνει αποστομωτική απάντηση στους γραικύλους χριστιανομάχους!

Ο λιτός τρόπος ζωής του, το ενδιαφέρον για τους συνανθρώπους του και η βαθιά πίστη του στον Θεό, κάνουν τον Μακρυγιάννη επίκαιρο όσο ποτέ...!


6) Οδοιπορικό στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Καλτεζών Αρκαδίας

Το ΕΛΛΑΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ με ιδιαίτερη υπερηφάνεια και χαρά παρουσιάζει ένα ντοκιμαντέρ - οδοιπορικό σε ένα από τα ιστορικότερα Μοναστήρια της Πελοποννήσου και ολόκληρης της Ελλάδας: Την Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Καλτεζών Αρκαδίας.

Ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος ταξίδεψε μέχρι τις πανέμορφες πλαγιές της νότιας Αρκαδίας, στην επαρχία Μαντινείας, όπου επισκέφθηκε το Μοναστήρι στο οποίο συνέβησαν ιστορικά γεγονότα γύρω από την Επανάσταση του 1821: Με τη βοήθεια και την παραστατική ξενάγηση της Γερόντισσας Βερονίκης και της μοναχής Αικατερίνης, ξαναζωντανεύουν οι μεγάλες στιγμές της Πρώτης Εθνοσυνέλευσης που έλαβε χώρα εδώ, με την ονομασία «Πελοποννησιακή Γερουσία» και τη συμμετοχή σε αυτήν όλων των σημαντικών Προκρίτων, Οπλαρχηγών και Αρχιερέων του Μωριά.

Εδώ, πάρθηκαν οι πρώτες αποφάσεις για τον Εθνικό Ξεσηκωμό του Γένους και συγκροτήθηκε μία πρώτη «Βουλή των Ελλήνων», που αποτέλεσε το πρώτο επίσημο όργανο εξουσίας των υπόδουλων Ρωμηών.

Ταυτόχρονα, περιηγούμαστε στο άριστα διατηρημένο Κρυφό Σχολειό του Μοναστηριού και μέσα από σκοτεινές σήραγγες, κρυφά μονοπάτια και άγνωστες καταπακτές, ξαναζούμε την περιπετειώδη διαδρομή - που κάποιοι ανελλήνιστοι ελληνόφωνοι νεοραγιάδες έχουν το θράσος να αμφισβητούν - των μικρών μαθητών εκείνης της εποχής, που με χίλιους δυο κινδύνους και στερήσεις μάθαιναν «γράμματα σπουδάγματα του Θεού τα πράμματα» από τους διδασκάλους του Γένους, τους απλούς καλόγερους.

Πρόκειται για ένα προσκύνημα σε έναν κατανυκτικό τόπο Ορθόδοξης λατρείας, αλλά και ιστορικό τόπο μνήμης, τιμής και προσφοράς στο Γένος, που αξίζει την προσοχή και την επίσκεψη όλων μας...!

Λογος εις τον Ευαγγελισμο της Θεοτοκου (Αγιος Λουκας Αρχιεπισκοπος Κριμαιας)

12:00:00 π.μ.


Τρία σημαντικότατα γεγονότα στην ιστορία του κόσμου εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας.
To πρώτο είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, τον οποίο εορτάζουμε σήμερα με χαρά και αγάπη, αλλά και με δέος ενώπιον του μεγαλείου του γεγο­νότος αυτού, το οποίο ονομάζεται «κεφάλαιον» (δη­λαδή αρχή) της σωτηρίας μας.
Εννέα μήνες μετά τον Ευαγγελισμό πραγματο­ποιήθηκε και το δεύτερο από τα σημαντικότερα γε­γονότα, η κατά σάρκα Γέννηση του Κυρίου μας Ιη­σού Χρίστου. Κορυφή και ολοκλήρωση της σωτηρί­ας μας θα είναι η ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χρί­στου μετά από ένα φρικτό θάνατο πάνω στο Σταυρό.
Όχι μόνο μια φορά αλλά πολλές φορές φανερώ­θηκαν στους αγίους άγγελοι. Έξι μήνες πριν τον Ευ­αγγελισμό της Παναγίας Παρθένου Μαρίας στάλθη­κε ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον ιερέα Ζαχαρία, ο οποίος υπηρετούσε στο ναό, για να του αναγγείλει, ότι απ' αυτόν θα γεννηθεί ο μεγαλύτερος μεταξύ των αν­θρώπων, ο Πρόδρομος του Κυρίου ο Ιωάννης. Και σήμερα ο ίδιος φέρνει το χαρμόσυνο άγγελμα στην Υπεραγία και άχραντο Παρθένο Μαρία, η οποία ζού­σε στο ταπεινό φτωχόσπιτο του ξυλουργού Ιωσήφ.

Ο διάλογος του με την Παναγία είναι τόσο άγι­ος και μεγαλειώδης που δεν τολμώ να τον περιγράψω με δικά μου λόγια αλλά πρέπει να τον επαναλά­βω με Ευαγγελικά λόγια.
Όταν μπήκε ο αρχάγγελος στο υπερώο, είπε:
«Χαίρε, κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου· ευλο­γημένη συ εν γυναιξίν.
Η δε ιδούσα διεταράχθη επί τω λόγω αυτού, και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος, και είπεν ο άγγελος αύτη· μη φοβού, Μαριάμ- εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. και ιδού σύλληψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το άνομα αυτού Ιησούν. ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον αυτού του πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος.
Είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; και αποκριθείς ο άγ­γελος είπεν αύτη· Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι· διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού...Είπε δε Μαριάμ· ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου. και απήλθεν απ' αυτής ο άγ­γελος» (Λκ. 1, 28-38).

https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/
Σας έχω πει πολλά τα προηγούμενα χρόνια γι' αυτόν το μοναδικό στην Ιστορία του κόσμου διάλογο. Αλλά τώρα θα σταθώ στα λόγια του Αρχαγγέλου:
«Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι διό και το γεννώμενον άγι­ον κληθήσεται υιός Θεού».
Κανείς ποτέ, από τη δημιουργία του κόσμου και μέχρι τη συντέλεια του, δεν γεννήθηκε και δεν θα γεννηθεί κατά τον τρόπο, κατά τον οποίο γεννήθη­κε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Κανείς ποτέ δε γεννήθηκε χωρίς άνδρα. Κανείς δε γεννήθηκε και δε θα γεννηθεί με την επέλευση του Αγίου Πνεύματος. Σε κανέναν ποτέ δεν κατοίκησε το Άγιο Πνεύ­μα με τέτοια ολοκληρωμένη πληρότητα, με την ο­ποία εγκατοίκησε στην Παναγία Παρθένο Μαρία. Κανέναν δεν επισκίασε η δύναμη του Υψίστου και τα μητρικά σπλάγχνα καμμίας γυναίκας δεν αγίασε, με τέτοια πληρότητα και δύναμη, όπως τα σπλάγχνα της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας.
Κρατήστε βαθειά στην καρδιά σας, αυτό που σας λέω για την πλήρη ενότητα του Πνεύματος του Θε­ού και της ανθρώπινης ουσίας της Μαρίας.
Η ψυχή και το πνεύμα του άνθρωπου έχουν την αρχή τους στο Πνεύμα του Θεού. To δεύτερο κεφά­λαιο της Παλαιάς Διαθήκης λέει, ότι έπλασε ο Θε­ός τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ, «χουν από της γης και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής» (Γέν. 2, 7).
Με το Πνεύμα του Θεού μόνο το πνεύμα του άν­θρωπου είναι δυνατόν να κοινωνεί, εφόσον από Ε­κείνον προέρχεται, όπως συμβαίνει και στην φύση, συγγενή δηλαδή μεταξύ τους πράγματα να έχουν πραγματική επικοινωνία.
Την δυνατότητα της αληθινής κοινωνίας με τον Θεό την διδαχθήκαμε από τον ίδιο τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, ο οποίος λέει:
«Εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ' αύτω ποιήσομεν» (Ιω. 14, 23).
Αλλά και ο απόστολος Παύλος με κάποια έκ­πληξη ρωτάει τους χριστιανούς της Κορίνθου: «Ουκ οίδατε ότι ναός Θεού έστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν;» (Α' Κορ. 3, 16).
Από τους βίους των αγίων γνωρίζουμε για μιά πραγματική κοινωνία με τον Θεό, που είχαν στη ζωή τους οι άγιοι του Θεού. Γνωρίζουμε ότι αυτοί υπήρξαν κατοικοιτήρια του Πνεύματος του Θεού. Αλλά ακόμα και αυτή η βαθειά κοινωνία τους με το Θεό δεν μπο­ρεί να συγκριθεί μ' εκείνη την ευλογημένη κατά­σταση, η οποία υπερβαίνει ακόμα και την κατάσταση των αγγέλων και των αρχαγγέλων, στην όποια βρέθη­κε η Υπεραγία Παρθένος Μαρία μετά την επέλευση του Αγίου Πνεύματος.
Αυτό δεν μπόρεσε, η καλύτερα, δεν ήθελε να α­ντιληφθεί ο κακότυχος εκείνος αιρετικός Νεστόριος, ο οποίος ισχυριζόταν ότι η Υπεραγία Θεοτόκος γέννησε έναν κοινό άνθρωπο Ιησού Χριστό, με τον οποίο αργότερα ενώθηκε ο Θεός, γι' αυτό και την Υπεραγία Παρθένο Μαρία την ονόμαζε Χριστοτόκο και όχι Θεοτόκο.
Αν, έστω και ελάχιστο, δίκαιο είχε ο Νεστόριος, τότε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός θα ήταν όχι ο Υιός του Θεού και Θεάνθρωπος αλλά ένας από τους πολλούς μεγάλους αγίους, οι οποίοι ονομάζο­νται αληθινοί ναοί και μονές του Πατρός και του Υιού για την απέραντη αγάπη τους στον Θεό και την τέλεια εφαρμογή στη ζωή τους των εντολών του Χριστού. Όπως βλέπετε ο Νεστόριος δικαίως ανα­θεματίστηκε από την Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο.
Σ' αυτό το σημείο θα μπορούσα να τελειώσω τον εγκωμιαστικό μου λόγο προς τιμήν της μεγάλης αυτής εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Όμως δεν θέ­λω να προσπεράσω τα λόγια εκείνα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, τα όποια μπαίνουν σε κάθε καθαρή καρδιά:
«Χαίρε, κεχαριτωμένη· ο Κύριος μετά σου».
Όλοι εσείς, που είστε ομόψυχοι με μένα, πέστε μου, μπορεί να υπάρχει ανώτερη και καθαρότερη χαρά από αυτή, που δίνει η αίσθηση ότι μαζί μας εί­ναι ο Κύριος! Ότι μας αγαπά, επειδή φυλάσσουμε τις εντολές Του και ότι θα έλθει μαζί με τον Άναρ­χο Πατέρα Του και θα κατοικήσει μαζί μας!
Της ανώτατης αυτής ευτυχίας και χαράς να μας αξιώσει ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός διά πρεσβειών της Υπεραγίας και Αχράντου Παρθένου Μαρίας! Αμήν.

Την Επανασταση δεν την εκαναν αθεοι ή θρησκευτικα αδιαφοροι, αλλα Πιστοι Ορθοδοξοι Χριστιανοι!

10:00:00 μ.μ.
Είναι έξω από κάθε ιστορική αμφιβολία ότι το τρίπτυχο: Θρησκεία – Πίστη – Πατρίδα, υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος της Επαναστασεως του ’21.

Με όπλο την πίστη στη θρησκεία και την αγάπη στην πατρίδα και την ελευθερία, οι πρόγονοί μας αποδύθηκαν στην άνιση μάχη της εθνεγερσίας, για την οποία ο Α. Τσιριντάνης γράφει σχετικά:

''Η επανάσταση έγινε, μα χριστιανοί και όχι άθεοι ή θρησκευτικά αδιάφοροι την έκαμαν. Απ’ αύτή τη χριστιανική πίστη παίρναμε δύναμη αλλά και καρτερία...''

Και αυτή η Χριστιανική πίστη, αν δεν έσβηνε τις μικρότητες, δέν τις άφηνε όμως να σβήσουν την επανασταση... αυτή ετόνωσε το δούλο, αλλά επαναστατημένο Γένος, συνταιριασμένη με την ονειροπόληση του αρχαίου Ελληνισμού. 

Ο επαναστατημένος ''ραγιάς'' ήταν πια Έλληνας. Θυμόταν πάντα το μαρμαρωμένο βασιλιά... και πίσω απ’ αυτόν τη σειρά των βυζαντινών αύτοκρατόρων και πίσω απ’αυτούς ονειρευόταν την αρχαία Ελλάδα, όσο λίγο κι’ αν την ήξερε.

Ο Χριστιανισμός του έδινε την πίστη και τη δύναμη ...
https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com/

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο τα πρώτα συντάγματα του επαναστατημένου Γένους έσπευσαν να ορίσουν την έννοια του Έλληνος σε σχέση με τη θρησκεία λέγοντας:

«Οσοι αυτόχθονες κάτοικοι της επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Έλληνες». 


(Σύνταγμα Επιδαύρου του 1822, του οργανικού νόμου της Επιδαύρου του 1833 το Σύνταγμα του Άστρους και της Τροιζήνος του 1827.)

Ήταν τα συντάγματα, τα οποία επιβεβαίωσαν την ενότητα Χριστιανισμού και Ελληνισμού.

Από το βιβλίο «Η Εθνική μας Παράδοση» του Π.Λ. Παπαγαρυφάλλου, εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ, σελ. 314, 315 
drasi.blogspot.gr
 
Copyright © ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Designed by OddThemes | Distributed By Blogger Templates20